แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก
มังกรยักษ์กัดกินสมองของเจ้าเข้าไปแล้ว
“เถ้าแก่ เปิดทั้งคืนเท่าไหร่”
ร้านอินเทอร์เน็ตจุดสีน้ำเงินต้อนรับวัยรุ่นตาขุ่นคล้ายปลาตายคนหนึ่ง ในมือถือกล่องผัดแป้งเย็นย่างมาด้วย
“25”
เจ้าของร้านวัยกลางคนใส่แว่นกำลังไถ “โต่วโส่ว” ดูสาวนักไลฟ์สดเต้นระบำยั่วยวน ไม่ชายตามองวัยรุ่นเลยสักนิด
“หา? 25? เครื่องเก่าห่วยแบบนี้ยังกล้าเรียก25อีก? ทำไมไม่ไปปล้นเอา?”
วัยรุ่นนามว่าหลี่จู๋ อยู่ตำบลเล็กห่างไกลระดับสิบแปดสาย เงินเดือน 2800 หยวน แต่ละวันหัวเราะร่าเริง
สิ่งปลอบประโลมจิตใจเพียงหนึ่งเดียวคือหลังเลิกงานไปเล่นเน็ตที่ร้าน วันนี้ร้านที่เขาไปประจำดันปิด
“เฮ้อ 25ยังบ่นแพง ไม่เล่นก็ไปให้พ้น!”
ให้ตาย! หลี่จู๋ฟังจบเดือดดาลปุด ๆ แต่ก็ได้แค่เดือดดาลอยู่ข้างใน
ล้วงเงิน 25 หยวนออกมา: “เปิดเครื่องเลย เปิดเครื่องเลย”
ในเมืองเล็ก ๆ นี้มีร้านเน็ตแค่ไม่กี่ร้าน หลี่จู๋ใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยการติดเน็ตนี่แหละ
“อย่าได้ดูถูกคนจนยังหนุ่มนะ ไอ้สารเลว!”
แล้วก็เดินไปหาเครื่อง เปิดเกมชื่อว่า [ทวีปแอเรเรีย]
เป็นเกมแนวแฟนตาซีตะวันตก มีมังกร เอลฟ์ ออร์ค และเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ตัวเอกสามารถเลือกเผ่าแล้วไปผจญภัยในเกมได้
ในฐานะมนุษย์หนู หลี่จู๋ย่อมเลือกมังกรจอมทำลายล้างทุกสิ่ง เผ่ามังกรน่ะเก่งอย่างไร้สมองอยู่แล้ว
เป็นอสูรพลังสถิติในตำนาน สุดยอดมันส์แบบไร้สมองไปเลย!
แต่ยังไม่สุดยอดพอ เกมนี้แม้คือเกมเดี่ยว แต่กลับมีช่องทางเติมเงิน
อยากได้แม่แบบเทพมังกรที่แข็งแกร่งสุดตั้งแต่เริ่ม ต้องใช้ 9999 หยวน แต่บอกตามตรง คนรวยก็มีวิธีของคนรวย มนุษย์หนูก็มีวิธีของมนุษย์หนู
“ผมใช้โปรแกรมโกงเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”
หลี่จู๋ยิ้มบาง เปิดเว็บโปรแกรมโกง ดาวน์โหลดม็อดชื่อว่า บันทึกขุนเขาและทะเล
ข้างในสามารถนำพลังของสัตว์ประหลาดจากคัมภีร์ขุนเขาและทะเลมาติดเข้ากับตัวละครได้
เพียงแต่มีข้อเสียเล็ก ๆ อย่างหนึ่งคือ หากถูกจับได้ ข้อมูลบัญชีร้านเน็ตทั้งหมดจะถูกแบน
ถามว่าแบบนี้ไม่ผิดศีลธรรมหรือ?
“แล้วไงล่ะ!”
ร้านเน็ตแย่ ๆ นี้ทั้งเก่าทั้งแพง คนก็ไม่ได้เยอะแถมเจ้าของร้านบริการแย่ขนาดนี้ สมควรเจ๊งแล้ว!
ติ๊ง! หูฟังดังเสียงแจ้งเตือนจากซวิ๋นเหลยว่าดาวน์โหลดเสร็จแล้ว
หลี่จู๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง ปราศจากภาระในใจ ติดตั้งแพตช์เกมโดยตรง
“แอเรเรีย เปิดสิ!”
ทันใดนั้นก็รู้สึกมีอะไรพันเท้าตัวเองอยู่ ก้มดูเห็นเป็นสายไฟดำคู่หนึ่ง
แม่งเอ๊ย ร้านเน็ตแย่ ๆ นี้ปล่อยสายไฟระโยงระยาง! ระหว่างที่กำลังบ่น ก็เกิดประกายไฟสีน้ำเงินขึ้นในสายไฟ
“แย่ล่ะ!”
เปรี๊ยะ!
กระแสไฟ 220 โวลต์สำเร็จโทษหมอนี่ที่ใช้โปรแกรมโกงในชั่วพริบตา หลี่จู๋ได้ 'ตรง' ไปทั้งชีวิตแล้ว
อย่าได้ดูถูกคนจนยังหนุ่ม เพราะผู้ตายคือใหญ่
จบบริบูรณ์โปรยดอกไม้...แบบนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก
ทวีปแอเรเรีย อาณาเขตของมังกรดำ บึงเกล็ดเน่า
หลี่จู๋ลืมตาอีกครั้ง พบว่าตัวเองถูกห่อหุ้มด้วยเปลือกแข็งรอบด้าน รอบตัวเต็มไปด้วยของเหลวหนืดสีแดง เหลือง ขาวปนกัน
“อึดอัดจังวะ”
หลี่จู๋เริ่มดิ้นรน แต่ตอนนี้รู้สึกไม่ชอบมาพากล ร่างกายอ่อนแอมาก อีกทั้งนิ้วมือก็ไม่อาจบังคับได้ดั่งใจ
เขานึกถึงวินาทีก่อนหมดสติขึ้นมา
“แย่แล้ว! หรือว่ามันช็อตข้าให้เป็นอัมพาต? ไอ้เจ้าของนี่ ทั้งคีย์บอร์ดกับเมาส์ก็มันเลอะไปหมด แต่กลับไม่แก้ไขอันตรายที่ซ่อนอยู่เลยนะ!”
แครช!
เปลือกแข็งที่ห่อหุ้มเขาอยู่แตกออกเพราะการดิ้นรน พลันกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจากนอกเปลือกแข็งก็โชยเข้ามา
“ให้ตาย เหม็นจริง นี่พวกมันอุตส่าห์จับข้ายัดเข้าไปในห้องดับจิตเลยหรือไง?”
หลี่จู๋อยากมีชีวิต! เขาบอกว่าตัวเองยังพอจะช่วยได้อีกที
“บัดซบเอ๊ย ใครก็ได้มาช่วยที!”
ทว่า ทันใดนั้นก็พบว่าเสียงร้องของตัวเองผิดปกติ แปลกประหลาดไป คล้ายเสียงร้องของทารก
ต่อมา แสงไฟสีเหลืองดวงใหญ่ก็สาดเข้ามาปกคลุมตัว หลี่จู๋นิ่งงัน ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
นี่ที่ไหนใช่โคมเหลือง? แท้จริงคือดวงตามังกรดิ่งตรงใหญ่ยักษ์ที่เปล่งประกายเยือกเย็น
ตรงหน้าเป็นสิ่งมีชีวิตร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดดำขลับ สยายปีกคู่ เนื้อเยื่อปีกมีลวดลายสีแดงเข้มราวลาวาไหลผ่าน
ข้อต่อคล้ายกิ้งก่ามีหนามกระดูกขาวซีดงอกออกมา ฟันแหลมสองแถวมีเศษเนื้อเน่าเหม็นหึ่งติดอยู่
“โอ๊ย ไอ้เสี่ยเอ๊ย นี่พาข้ามาอยู่ที่ไหนเนี่ย? ยังอยู่ประเทศเดิมหรือเปล่า?”
น่าเสียดาย ที่นี่ไม่ใช่ในประเทศแล้ว นี่คือโลกแฟนตาซี
[คัลธารัคซิส ออมนูโรซิส เกล็ดเน่าเปื่อย]
มังกรยักษ์ใช้ดวงตาทั้งสองที่เย็นเยือกจ้องประเมินหลี่จู๋
พบว่าเจ้านี่ไม่มีปีก แตกต่างจากกระดูกใหญ่และมัดกล้ามของมังกรดำ ร่างกายของมันสีแดงเข้ม ผอมเกร็งอย่างมาก
มังกรวางไข่แล้วฟัก บางครั้งสายเลือดมังกรในไข่จืดจางเกินไป ลูกหลานจะเสื่อมถอยลง
เช่น มังกรรองแบบไวเวิร์นบินได้ มังกรทะเล และยังมีสายพันธุ์มังกรที่กลายพันธุ์ไปตามสภาพแวดล้อมอีก
เช่น จระเข้มังกรบึงเน่า หรือแมลงบางชนิดที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลย ในร่างก็มีเลือดมังกรเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่า หลี่จู๋ที่ข้ามภพมาจะต้องพัฒนาไม่เต็มที่ หรือไม่ก็เป็นอสูรมังกร
คัลธารัคซิสพูดขึ้น นางใช้ภาษามังกร มังกรเกิดใหม่ทุกตัวจะเรียนรู้ภาษานี้โดยธรรมชาติ
“จงเอ่ยนามที่แท้จริง!”
หลี่จู๋ตกใจจนฉี่แตกหมดแล้ว อสูรใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้ ลมหายใจมังกรที่พ่นออกมามีกลิ่นเหม็นเน่าและฤทธิ์กัดกร่อน
ด้วยสัญชาตญาณของเผ่ามังกร ชื่อหนึ่งผุดขึ้นในสมอง ขณะตะลึงงันก็หลุดปากออกมา
“เนซาเดธ...”
จมูกมังกรพ่นลมหายใจสีขาวออกมา เห็นได้ชัดว่าตรงหน้าเป็นสินค้าไม่ได้มาตรฐานโดยสมบูรณ์
สำหรับของเน่าเสียที่สืบสายเลือดมังกรอย่างหลี่จู๋ โดยทั่วไปจะปล่อยให้ตายเอง หรือไม่ก็โยนไปในเขตอันตราย ปล่อยให้เป็นไปตามเวรตามกรรม
แต่ยังดีที่มังกรมีกฎหมาย ห้ามกลืนกินพวกเดียวกัน
[ผู้เป็นมังกรห้ามกินเนื้อเลือดของเผ่าเดียวกัน ผู้ฝ่าฝืนจะถูกศาลพิพากษา ถลกเกล็ดชักเอ็น เผาชื่อแท้จริงในเตาหลอมหัวใจมังกร]
หลี่จู๋ก็พบสภาพการณ์ของตัวเองแล้วเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาข้ามภพมา และยังกลายเป็นแม่แบบเผ่ามังกรที่ห่วยแตกที่สุด เป็นอสูรมังกร
“ระบบ ช่วยด้วย! รีบออกมา อย่าให้ข้าต้องคุกเข่าอ้อนวอนเจ้าเลย!”
ข้ามไปต่างโลก อย่างน้อยก็น่าจะมีนิ้วทองให้สิ เกิดมาเป็นแม่แบบขยะขนาดนี้ มีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงสามบทหรอก!
ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดาวน์โหลดเสร็จของซวิ๋นเหลยดังขึ้นแทรกอย่างประหลาด
“ไอ้สารเลว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเล่นนะโว้ย! เอ่อ ไม่ใช่สิ...”
มาแล้ว!
ตรงหน้าหลี่จู๋มีม้วนคัมภีร์เก่าแก่ลอยขึ้นมา ด้านหน้าม้วนคัมภีร์มีตัวอักษรบรรจงสี่ตัว
[บันทึกขุนเขาและทะเล]
“นี่มันโปรแกรมโกงที่ฉันใช้นี่นา? ฮ่าฮ่า ในที่สุดฉันก็จะได้เป็นคนเหนือคนแล้ว!”
หลี่จู๋หัวเราะลั่น ถึงแม้ฉันจะเป็นอสูรมังกรที่ต่ำต้อยและเลวทรามที่สุด
แต่ไม่ใช่มีคำกล่าวว่าอย่าดูถูกคนจนยังหนุ่มหรือ! ไม่สิ ตอนนี้ควรเปลี่ยนใหม่
“อย่าดูถูกลูกมังกรที่ยังยากจน!”
หลี่จู๋เอาแต่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ด้านข้างตั้งแต่เมื่อครู่ การเล่นสนุกของตนทำให้คัลธารัคซิสที่อยู่ด้านข้างโกรธ พลันส่งเสียงคำรามต่ำ
“หนวกหู!”
กรงเล็บยักษ์ตวัดหวดเขาปลิวกระเด็น หลี่จู๋ที่ตกลงพื้นเต็มไปด้วยแผลถลอก มีเลือดไหลจากปาก
เกือบจะได้ผู้ตายเป็นใหญ่อีกแล้ว
คัลธารัคซิสเป็นมังกรสาววัยรุ่นอายุ 170 ปี มังกรวัยรุ่นตัวใหญ่ที่สุดจะยาวได้ถึง 20 เมตร!
หลายคนไม่มีมโนภาพ 20 เมตรก็เท่ากับตึกสูงห้าหกชั้น
แน่นอน ความยาวหางก็กินครึ่งหนึ่ง แต่ถึงกระนั้น โดนอสูรขนาดมหึมาขนาดนี้ตบฉาดเดียว หลี่จู๋ก็เกือบสิ้นใจ
เขานอนกระตุกอยู่บนพื้น จวนเจียนจะไม่รอดแล้ว
“พี่ระบบ ช่วยชีวิตหมาข้าน้อยด้วยเถิด!”