วันใหม่มาถึง เนซาเดธตื่นจากการหลับใหล
มังกรดำไม่ชอบแสงแดด ดังนั้นพวกมันจึงมักสร้างรังในที่มืดและชื้นแฉะ
แม้ตอนนี้จะเลยเที่ยงวันมาแล้ว แต่ที่นี่ก็ยังมีไอพิษจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ มังกรดำทั้งสามตัวยังไม่ตื่น
เนซาเดธเริ่มรู้สึกหิว แม้เปลือกไข่จะมีสารอาหาร แต่ก็ไม่อยู่ท้อง เขาควรออกไปหาอาหารได้แล้ว
ทันทีที่ลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาก็ดังกร๊อบแกร๊บ
กระดูกทั่วร่างเหมือนไม่ได้ขยับมานาน
“เกิดอะไรขึ้น?” เนซาเดธรู้สึกสงสัย จึงเดินไปที่แม่น้ำ
เมื่อมองจากเงาสะท้อนในน้ำ เขาพบว่ารูปลักษณ์ของตนเปลี่ยนไป
กระดูกของเขาหนาขึ้นกว่าเมื่อวานหนึ่งรอบ และที่ข้อศอกมีหนามกระดูกเล็ก ๆ งอกออกมา
ตามปกติแล้ว อย่างน้อยต้องใช้เวลาสามเดือนกว่าหนามกระดูกจะงอกที่ข้อต่อและบนหัว
แต่นี่แค่วันที่สอง กระดูกของเนซาเดธก็โตไกลเกินกว่ามังกรตัวอื่นมากแล้ว
อีกอย่าง เมื่อคืนมืดเกินไปมองไม่ค่อยชัด ตอนนี้เขาถึงสังเกตว่าดวงตาของเขาเป็นสีดำสนิทเหมือนหมึก ซึ่งพบได้น้อยมากในหมู่มังกร
“ไม่เสียชื่อนิ้วทอง!”
เนซาเดธอดไม่ได้ที่จะยืนอยู่ริมสระ ชื่นชมรูปลักษณ์อัปลักษณ์ขั้นเทพของตัวเอง
เพราะหากมองจากมุมมองของมนุษย์ ลูกมังกรแรกเกิดอาจดูน่ารัก แต่เมื่อร่างกายพัฒนา มังกรยักษ์จะเติบโตไปในทางน่าเกรงขามและน่าสะพรึงกลัว
ขณะที่เขากำลังวางท่าอยู่นั้น ก็เห็นปลาว่ายอยู่ก้นแม่น้ำ
ไม่เห็นก็แล้วไป พอเห็นท้องก็ร้องโครกครากทันที
“ข้ามาแล้ว!”
เนซาเดธตะโกนลั่น แล้วกระโดดลงแม่น้ำ ผิวน้ำเกิดฟองอากาศเป็นชุด
“ช่วยด้วย!”
เนซาเดธประมาทไป ตอนเป็นมนุษย์เขาว่ายน้ำแบบหมาได้ แต่ตอนนี้เป็นสัตว์อสูรมังกร ยิ่งตะเกียกตะกายตัวก็ยิ่งจมลึก มันเกิดอะไรขึ้น?
มังกรยักษ์สามารถกลั้นหายใจใต้น้ำได้นาน แต่ก็ใช่ว่าจะจมน้ำตายไม่ได้
หลังจากสงบสติได้ เนซาเดธก็จมถึงก้นแม่น้ำ
เขากลั้นหายใจ แล้วค่อย ๆ ก้าวจากก้นแม่น้ำไปยังชายฝั่งน้ำตื้น
หลายสิบวินาทีต่อมา เนซาเดธนอนแผ่หลาเหยียดขาบนหาดทราย หายใจหอบ
แม้เกือบจมน้ำตาย กลายเป็นความอัปยศของคนข้ามมิติ แต่การลงน้ำครั้งนี้ก็ไม่ใช่ว่าไร้ผลเสียทีเดียว
เอ่อ
ได้ดื่มน้ำจนพุงกาง แถมยังกลืนปลาเล็กกุ้งน้อยไปด้วยสองสามตัว
และเมื่อครู่เขาลองดูแล้ว ถึงตอนนี้เขาจะหัดว่ายน้ำ ปลาในน้ำก็เร็วกว่าเขามาก จับไม่ได้เลย
หลังจากครุ่นคิดสั้น ๆ ในฐานะคนข้ามมิติ เขาก็มีความได้เปรียบ
เขาขุดหลุมใหญ่ที่ขุดไว้เมื่อวาน หยิบก้างปลาออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วใช้หินขัดฝน
ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ขัดจนได้หนามแหลมขนาดเท่านิ้วชี้ แล้วเจาะรูตรงกลางหนามแหลมนั้น
แล้วไปหาเถาวัลย์มา สอดเข้าไปในรูที่เจาะไว้ เพียงเท่านี้เบ็ดตกปลาแบบง่าย ๆ ก็เสร็จ
แม้จะดูหยาบจนน่าเกลียด และขอเบ็ดก็ไม่ได้งอ แต่เป็นเส้นตรง
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ขอเพียงปลากลืนสิ่งนี้ลงท้อง ไม่ว่าจะตรงหรืองอ ถ้าติดคอปลาก็ดึงขึ้นมาได้
จากนั้น เขาก็รื้อค้นในป่า หาหนอนตัวเท่าข้อนิ้วได้ตัวหนึ่ง
ข่มใจไม่ยอมยัดปากเป็นของว่าง แล้วเอาหนอนเสียบเข้ากับเบ็ด โยนลงแม่น้ำ
รออยู่นานก็ไม่มีปลามากินเบ็ด ต้องหว่านเหยื่อล่อก่อนหรือเปล่า?
นึกถึงพวกนักตกปลาในบอร์ดเมื่อชาติก่อน เหยื่อสิบชั่ง ครึ่งชั่งทำเป็นเหยื่อล่อ อีกเก้าชั่งครึ่งหว่านลงน้ำดักปลา สุดท้ายยังมือเปล่ากลับบ้าน
ตัวเองมีแค่หนอนตัวเดียว นี่มันมือเปล่าจับหมาป่าชัด ๆ
ขณะที่เขากำลังจะยอมแพ้ เถาวัลย์ในมือก็ถูกกระชากอย่างแรง
“แม่เจ้า ตัวใหญ่!”
โดยไม่ทันตั้งตัว เนซาเดธถูกดึงจนเซถลา พอได้สติก็รีบจับเถาวัลย์แน่นแล้วดึงกลับ
ชาติก่อนเขาไม่ค่อยได้ตกปลา ตอนนี้จึงไม่มีเทคนิคอะไรในการลากปลาขึ้นฝั่ง ล้วนใช้แต่แรงล้วน ๆ
เป็นเช่นนี้ ภาพประหลาดยิ่งก็ปรากฏขึ้นในบึงเกล็ดเน่า
ลูกมังกรอายุเพิ่งหนึ่งวัน ถือเบ็ดที่ทำจากเถาวัลย์กับก้างปลา กำลังออกแรงสู้กับปลาใหญ่ในน้ำ
“ปลานี่ในน้ำแรงมหาศาล สู้ด้วยแรงชนแรงไม่ได้”
ดึงกันมาหลายนาที เนซาเดธเห็นท่าว่าจะหมดแรง จึงคิดแผนได้ นำเถาวัลย์ในมือไปมัดกับต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ
ต้นไม้ใหญ่นี้หนามหึมา สูงเสียดฟ้า เถาวัลย์พันรอบต้นไม้หลายตลบ
เถาวัลย์ทั้งเส้นถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ปลาในน้ำทำให้ต้นไม้ใหญ่สั่นไหวเป็นระลอก
ทุกครั้งที่ปลาคลายแรงดึง เนซาเดธก็ไม่ทำตัวเป็นคน กระชากเถาวัลย์แรง ๆ สองที กระตุ้นให้ปลาอาละวาดดิ้นรนอีกครั้ง
ในที่สุด เมื่อปลาหมดแรง เนซาเดธก็ลากมันขึ้นมาได้
ปลาตัวนี้ใหญ่มาก ความยาวประมาณหนึ่งเมตรกว่า
ความยาวลำตัวของมังกรวัยเยาว์อยู่ที่ประมาณสองถึงห้าเมตร เนซาเดธเพิ่งเกิดมา มีเพียงสองเมตรนิด ๆ
แถมปลานี้ยังมีขากรรไกรบนล่างเหมือนคีมเหล็ก มันชื่อปลาตะเพียนจระเข้แม่น้ำ เนซาเดธไม่รู้จักหรอก ขอแค่กินได้ก็พอ
อ้าปากกัดเข้าที่ท้องปลาตะเพียน ฉีกเนื้อปลาอันอวบอ้วนชิ้นใหญ่ เนื้อปลาลื่นไหลลงหลอดอาหาร
นี่มันสารอาหาร!
ดีกว่าหินดินที่กัดแล้วขบฟัน กับดอกไม้ใบหญ้าที่จืดชืดยิ่งกว่าอะไรดีนักหนา ถึงแม้เปลือกไข่มังกรจะมีสรรพคุณเสริมความแข็งแกร่งให้กระดูก
แต่ปัญหาคือเนซาเดธที่กินแต่เปลือกไข่กับดินและพืชใบหญ้า ผอมจนหนังหุ้มกระดูก การที่โครงกระดูกใหญ่ขึ้นกลับยิ่งเน้นความซูบซีดของเขา
เนื้อและเลือดต่างหากคือของโปรดของเหล่ามังกร!
ครื้นครื้น เนซาเดธกัดกินเนื้อดื่มเลือดอย่างเอร็ดอร่อย ปรับตัวเป็นสัตว์อสูรมังกรได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
แม้แต่ก้าง หนัง และเกล็ดก็กลืนลงไปจนหมด เรอออกมา แล้วนอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
[กลืนกินปลาคาร์ปแม่น้ำจระเข้เหล็ก ได้รับสกิลติดตัว[ว่ายวารี]]
“ได้รับสกิลติดตัวได้ด้วย?”
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของตำรา เนซาเดธรู้สึกอย่างเลื่อนลอยว่า ในร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง รู้สึกกลมกลืนกับน้ำมากขึ้น
จากนั้น เขากระโดดลงน้ำ เขาที่ว่ายน้ำไม่เป็นกลับสามารถว่ายน้ำไปมาในน้ำได้เหมือนปลาตะเพียน สะบัดหางและลำตัว
เขาลองสัมผัสดู แม้ในแม่น้ำจะยังไล่ตามปลาได้ยาก แต่ก็ไม่ถึงกับจมดิ่งทันทีเมื่อกระโดดลงน้ำ
ว่ายไปมาสองสามรอบเล่นสนุก แล้วเนซาเดธก็ขึ้นฝั่ง เขารู้สึกง่วงนิดหน่อย
พวกมังกรส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ กินแล้วนอน นอนแล้วกิน นาน ๆ ทีก็ออกปล้นสดมภ์เก็บทรัพย์สมบัติ
ชีวิตมังกรก็นับว่าสมบูรณ์แล้ว
ในฐานะคนข้ามมิติจากต่างโลก เขาย่อมต้องทำสิ่งที่สำคัญกว่า แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา
การนอนหลับจะเร่งการเติบโตของมังกร เขาต้องการหนีออกจากเขตอิทธิพลของแม่มังกร จึงต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด
การนอนหลังจากกินอิ่ม จึงเป็นทางเลือกที่ง่ายและคุ้มค่าที่สุด
จากนั้น เขาคลานกลับถ้ำอย่างช้า ๆ เมื่อกลับมาก็มองไปรอบ ๆ ลูกมังกรอีกสองตัวกำลังกินอาหาร เป็นปลาเน่าที่คาร์ลทาร์เก็บไว้
มังกรดำมีนิสัยคือ เก็บเหยื่อที่จับได้เอาไว้ รอให้เน่าเสียแล้วค่อยกิน
แน่นอนว่าในฐานะสัตว์อสูรมังกร เนซาเดธไม่มีสิทธิ์ได้กิน
สายตาของคาร์ลทาร์มองมา นางนึกว่าเนซาเดธหนีไปแล้ว ไม่คิดว่ายังจะกลับมา
ทันใดนั้นนางก็หรี่ตา พบว่าร่างกายของเนซาเดธเปลี่ยนไป ข้อต่อของเขางอกหนามกระดูกออกมา
เพียงแค่วันเดียว ก็เติบโตถึงระดับที่ลูกมังกรธรรมดาต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่า
นั่นนับว่าเป็นร่างกายที่ค่อนข้างดีในหมู่มังกร น่าเสียดายที่เป็นแค่สัตว์อสูรมังกร
ต่อให้สัตว์อสูรมังกรแข็งแกร่งเพียงใด ต่อหน้ามังกรยักษ์ก็เป็นได้แค่บริวารผู้ต่ำต้อย
ในมรดกตกทอดของมังกร ไม่เพียงมีภาษามังกร แต่ยังมีมนตราแห่งมังกรที่ทรงพลังอีกมากมาย
ผู้ที่มีสายเลือดจาง ก็ไม่อาจสืบทอดมรดกส่วนนี้
หลังจากมองเนซาเดธอีกสองสามที คาร์ลทาร์ก็หมดความสนใจในตัวเขา นอนหมอบบนพื้น หลับตาพักผ่อน
มองดูพวกเขาไม่ต้องทำงาน ก็ได้กินเนื้อ เนซาเดธก็รู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง
“เหล่าพี่น้องผู้โง่เขลาของข้า แม้ข้ากินน้อย แต่ข้าทำมากนะ!”
ต่อจากนี้แหล่งอาหารของเขาต้องพึ่งตัวเอง เขารู้สึกได้ว่าวิญญาณม้าวัวในตัวกำลังลุกโชน!