ประตูปิดลงไปได้ครึ่งหนึ่ง ลู่ซางหลิงก้มมองเท้าที่ขวางอยู่ตรงช่องประตู ก่อนช้อนตาขึ้นเหลือบมองอีกฝ่าย
“ป่วยหรือ?” ลู่ซางหลิงดันประตูเบา ๆ
ฉีหลินยืนแน่วนิ่ง “ลูกหมายังไม่ได้เข้าประตูเลยนะ”
ลู่ซางหลิงแทบถูกความหน้าหนาไร้ยางอายของฉีหลินทำให้หัวเราะด้วยความโมโห “เจ้าอินกับบทบาทได้เร็วดีนี่?”
“ถูกเจ้าด่ากราดทุกวัน จะไม่ทำให้สมบทบาทสักหน่อยได้อย่างไร?”
ฉีหลินโน้มตัวไปข้างหน้า มองลู่ซางหลิงผ่านบานประตูอย่างไม่กะพริบตา
“ฟังดูมีเหตุผลดี เช่นนั้นเจ้าลูกหมาก็ช่วยเฝ้าประตูให้ดีนะ” ลู่ซางหลิงพยักหน้า เตะฉีหลินหนึ่งที แล้วทำท่าจะปิดประตู
ฉีหลินรีบเอามือสอดเข้าไปขวางช่องประตูอีกข้าง เปลือกตาหลุบลง แสร้งทำหน้าเว้าวอน “คืนนี้หนาวเหลือเกิน ลูกหมาอยากนอนกับนายหญิง”
หลู่ซางหลิง “...อย่ามาไม้เดิม”
“ข้าจะมาไม้เดิม” ฉีหลินแนะนำอย่างจริงใจ “อากาศหนาวเช่นนี้ นายหญิงไม่อยากได้เตาอุ่นรูปร่างคนสักคนหรือ? จะกอดนอนอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น”
สีหน้าลู่ซางหลิงเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย ทว่าปากยังพูดว่า “ไอ้สารเลว อยากฉวยโอกาสจากข้าก็บอกมาตรง ๆ”
“อืม อยากสิ บ่ายนี้ยังไม่อิ่มเลย” ฉีหลินก้มหน้าขยับเข้าใกล้ ลมหายใจแผ่วเบารินรด ถ้อยคำเจือความหมายชวนให้ขบคิด
ลู่ซางหลิงเงียบงัน
ผ่านมากี่โลกแล้ว ฉีหลินก็ยังเป็นคนที่ปากกล้าแต่แอบยั่วเก่งที่สุดจริง ๆ
เวลาออดอ้อนเอาใจคน ปากก็เอาแต่เรียก “นายหญิง” ไม่ยอมรักษาหน้าตาตัวเองสักนิด
ที่สำคัญที่สุดคือ ฉีหลินติดคนเหมือนลูกหมาจริง ๆ
เรี่ยวแรงล้นเหลือเสียจนลู่ซางหลิงรับมือแทบไม่ไหว