“เจ้าไม่อยากให้มีหญิงอื่นอยู่ข้างกายฉีหลินเลยใช่หรือไม่?”
ไม่มีการเกริ่นนำแม้แต่น้อย
หลังเป่ายิ้งฉุบชนะ หรวนอิ่งเซวียนก็เป็นฝ่ายถามก่อน
คำถามแรกก็พุ่งตรงเข้าจุดตาย หมายจะทำให้หลู่ซางหลิงตั้งตัวไม่ทัน
บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ ผังป๋อหย่วนกับคนอื่น ๆ สบตากัน ก่อนจะพร้อมใจกันปิดปากเงียบ
ลูกกระเดือกของฉีหลินขยับเล็กน้อย สายตาจับจ้องหลู่ซางหลิงตรง ๆ
“แน่นอน” หลู่ซางหลิงตอบโดยไม่ลังเล แววตาไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
หรวนอิ่งเซวียนพูดไม่ออก ถูกความตรงไปตรงมาของหลู่ซางหลิงทำเอากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ตามกติกา ต่อไปถึงตาหลู่ซางหลิงถาม
หลู่ซางหลิงมองหรวนอิ่งเซวียนพลางยิ้มละไม น้ำเสียงอ่อนลง “เจ้าคิดว่าข้าจงใจเล่นงานเจ้าใช่หรือไม่?”
สีหน้าหรวนอิ่งเซวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย นิ้วมือกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว นางกัดริมฝีปากก่อนเค้นคำตอบออกมา “แน่นอน”
หลู่ซางหลิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้ถามต่อ
หรวนอิ่งเซวียนสงบใจลง แล้วถามอีกว่า “เจ้าไม่เคยคิดจะเป็นสหายกับข้าเลยใช่หรือไม่?”
แววตาฉีหลินเย็นชาลง
ผังป๋อหย่วนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความอย่างดุเดือดในกลุ่ม: 【คิดอะไรอยู่? พี่หลิงดูแลนางดีมากแล้วไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หลิง ใครจะอยากสนใจนางกัน?】
พอได้ยินเสียงแจ้งเตือน เฮ่อเหวยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วตอบว่า 【ใครจะไปรู้】
“แน่นอน” หลู่ซางหลิงยังคงยิ้ม “เจ้ารู้อยู่ก่อนแล้วใช่หรือไม่ว่าตนเองเข้ากับกลุ่มของพวกเราไม่ได้?”
หรวนอิ่งเซวียนชะงักไปทั้งตัว แล้วเผลอมองฉีหลิน
นางอ้าปากเล็กน้อย ปลายนิ้วสั่นระริก เงียบไปสามวินาที ก่อนจะจ้องหลู่ซางหลิงแล้วเอ่ยช้า ๆ “แน่นอน”