เมื่อเห็นว่าหลู่ซางหลิงยังไม่ตอบกลับ เจียงเหย่ก็นอนแผ่อยู่บนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมไปหลายตา
จนกระทั่งความหิวโถมเข้าใส่ ท้องเริ่มปวดแผ่ว ๆ เจียงเหย่จึงลุกขึ้นไปต้มน้ำแล้วชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งถ้วย
เจียงเหย่ไม่ค่อยมีความอยากอาหาร กินไปได้ไม่กี่คำ พอประทังความหิวในท้องได้ก็เทบะหมี่ทิ้ง
ไม่มีอะไรทำ เจียงเหย่จึงเก็บกวาดขยะไปด้วย แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกบริการวิ่งรับส่งให้มาช่วยเอาขยะลงไปทิ้งข้างล่าง
เจียงเหย่กลับเข้าไปในวีแชท เห็นว่ายังไม่มีข้อความตอบกลับ จึงโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วลุกเข้าไปในห้องน้ำ
หลังล้างหน้าแปรงฟันและอาบน้ำเสร็จ เขาเหลือบมองหน้าจอแชทที่ยังไม่มีข้อความตอบกลับ เจียงเหย่เงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย
【เจียงเหย่แตะ “L” แล้วพูดว่า: ลูกหมามีเรื่องจะรายงาน ૮ ⦁ ᴥ ⦁ ა】
เจียงเหย่เดินเข้าห้องนอน ดึงลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงออก ข้างในไม่มีของอะไรเกินจำเป็น มีเพียงกล่องกำมะหยี่สีเข้มใบหนึ่งวางนิ่งอยู่
มันคือของขวัญพิธีบรรลุนิติภาวะที่หลู่ซางหลิงมอบให้เขา
แววตาของเจียงเหย่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปลูบไล้ผิวกล่องเบา ๆ
ข้างกล่องยังมีเชือกสีแดงเส้นนั้นวางทับอยู่ เป็นเส้นที่เขาแอบหยิบติดมือกลับมาตอนเล่นห้องหนีรอด
ปลายนิ้วพันเชือกสีแดงเล่นอย่างใจลอย
เจียงเหย่พลันนึกถึงวันนั้น วันที่หลู่ซางหลิงผูกเงื่อนที่ดึงคลายได้ไว้บนนิ้วนางของเขา
เจียงเหย่หยิบกล่องขึ้นมา แล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ
เขายืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ เปิดกล่องออก แล้วเห็นต่างหูสีแดงเข้มชิ้นหนึ่งนอนอยู่ข้างใน