หลังจากออกมาแล้ว เจียงเหย่ก็หมดอารมณ์จะไปงานเลี้ยง เขาเรียกรถกลับบ้านทันที
หลังอาบน้ำอย่างลวก ๆ เจียงเหย่ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา พลางเปิดดูข้อความในวีแชท
โจวหยุนชวนกับพวกพากันแท็กเขาในแชตกลุ่มรัว ๆ ถามว่าทำไมยังไม่มา
พอเห็นว่าเขาไม่ตอบสักที ก็โทรหาเขาอีกหลายสาย
เจียงเหย่ขี้เกียจตอบ
ปลายนิ้วเลื่อนมาหยุดที่ห้องแชตกับหลู่ซางหลิง เจียงเหย่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเข้าไป
เจียงเหย่จ้องหน้าจอแชตอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแตะหัวอวตารสาวหวานใสไร้พิษภัยของหลู่ซางหลิงเบา ๆ
【ฉันแตะหัว “L” แล้วพูดว่า: หมาน้อยมีเรื่องจะรายงาน ૮ ⦁ ᴥ ⦁ ა】
-
สี่ทุ่ม ฝนเริ่มตก
เจียงเหย่ถูกเสียงกริ่งประตูปลุกให้ตื่น
เขาลืมตาขึ้น ในดวงตายังมีความง่วงงุนกับความหงุดหงิดหลงเหลืออยู่
เจียงเหย่ค่อย ๆ ลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะเดินไปทางประตู
ทันทีที่เปิดประตู ไอชื้นเย็นก็พัดเข้าปะทะใบหน้า
ร่างของเจียงเหย่ชะงักเล็กน้อย เขายืดตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความง่วงหายวับไปในพริบตา
เขาก้มสายตาลง แววตาลุ่มลึก มองหลู่ซางหลิงโดยไม่พูดอะไร
เธอยืนอยู่หน้าประตู เปียกโชกไปทั้งตัว
เธอสั่นเล็กน้อย น้ำฝนหยดลงจากปลายผมช้า ๆ ดวงตาชุ่มฉ่ำ มองเขาด้วยท่าทางน้อยใจ
ชุดสายเดี่ยวสีขาวเปียกแนบลำตัว เนื้อผ้ากลายเป็นกึ่งโปร่งแสง เผยให้เห็นเค้าโครงด้านในราง ๆ
ลูกกระเดือกของเจียงเหย่ขยับลงอย่างเชื่องช้า สายตาเลื่อนต่ำลง
ชายกระโปรงของเธอเปียกไปกว่าครึ่ง แนบหนักอยู่กับเรียวขา ถูกน้ำซึมจนกลายเป็นสีเข้ม
น้ำฝนไหลผ่านเรียวขายาวขาวผ่องราวหยก ทิ้งรอยเปียกชื้นไว้ ก่อนจะขังเป็นวงน้ำสีเข้มเล็ก ๆ ข้างเท้า
ลำคอของเจียงเหย่แห้งผาก เขาหันหน้าหนีอย่างยับยั้งชั่งใจ ไม่มองเธออีก
เขาไม่มีเวลาถามว่าเธอรู้ที่อยู่บ้านเขาได้อย่างไร