“จะหย่าก็หย่า! ฉันทนแกมานานพอแล้ว!”
“คิดว่าฉันทนแกได้หรือไง? หย่าได้ แต่ลูกต้องอยู่กับฉัน!”
“ฝันไปเถอะ! เจียงเหย่ต้องไปกับฉัน!”
“แกต่างหากที่ฝันไป! ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว อยู่ในประเทศดี ๆ ทำไมต้องตามแกไปต่างประเทศด้วย? ฉันไม่ยอม!”
......
เจียงเหย่นั่งอยู่บนโซฟา มองคู่สามีภรรยาที่เมื่อครู่ยังวางตัวเรียบร้อย แต่ตอนนี้กลับทะเลาะกันจนหน้าแดงก่ำด้วยสีหน้าเฉยชา
ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูดีมีสง่า ใบหน้าของทั้งคู่ช่างน่าชิงชังเหลือเกิน
เจียงเหย่อดขำไม่ได้
ทั้งที่ปกติพวกเขาขี้เหนียวเสียจนแม้แต่โทรศัพท์หาเขาสักครั้งยังขี้เกียจ แทบไม่เคยสนใจว่าเขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
เมื่อก่อนเพราะมัวแต่วุ่นกับงาน พวกเขาจึงโยนเขาทิ้งไว้ที่บ้านตามลำพัง ราวกับเขาเป็นตัวปัญหา แล้วฝากให้พี่เลี้ยงดูแล
ตอนนี้เห็นว่าเขาโตแล้ว ไม่ใช่ตัวปัญหาอีกต่อไป ก็กลับมาทะเลาะแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูเขา ราวกับรักเขามากมาย
ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขามองเขาเป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่รอขายให้ได้ราคาดี
เจียงเหย่หลับตาลงอย่างรำคาญ ก่อนคว้าที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะกลางแล้วขว้างออกไปอย่างแรง
เศษกระจัดกระจายไปทั่ว ตกลงข้างเท้าของทั้งคู่
ทั้งสองยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ในที่สุดก็หยุดทะเลาะกัน
แต่ในวินาทีถัดมา พ่อของเจียงก็เดือดดาลขึ้นมา จ้องเจียงเหย่เขม็ง
“แกบ้าไปแล้วหรือไง?”
เจียงเหย่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างไม่เร่งรีบ สีหน้าดวงตาเย็นชาไปหมด
เขายกมุมปากขึ้นอย่างเยาะเย้ย “แค่นี้ก็เรียกว่าบ้าแล้วหรือ? ดูถูกผมเกินไปหรือเปล่า?”