“ห้าทุ่มแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก?”
เห็นเฉิงซื่อยังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เหลียงจัวก็เริ่มบ่นจู้จี้ราวกับแม่คนหนึ่ง
เขากลัวว่าหากเผลอเพียงนิดเดียว เจ้าตัวดีนี่จะใช้มือขวาเล่นเกมขึ้นมา
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเฉิงซื่อเปิดเกมค้างไว้ ส่วนบนโต๊ะมีแท็บเล็ตวางอยู่เครื่องหนึ่ง กำลังเปิดดูบันทึกการแข่งขันก่อนหน้านี้
ได้ยินเหลียงจัวพูด เฉิงซื่อก็แทบไม่เงยหน้าขึ้นมาตอบว่า “ยังไม่ดึก”
เหลียงจัวเองก็กลัวว่าพูดมากไปแล้วจะทำให้เขารำคาญ จึงกำชับเพียงประโยคเดียวว่า “รีบนอนหน่อย พรุ่งนี้มีแข่งนัดพิเศษ ทางผู้จัดเห็นว่านายไม่ได้ลงแข่ง เลยจัดให้นายเป็นผู้บรรยาย”
“รู้แล้ว”
หลังเหลียงจัวเดินออกไป สายตาของเฉิงซื่อก็จับจ้องภาพเกมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ทำไมแมวแมวฝนยังไม่ออนไลน์อีก?
มีธุระอะไรจนติดพันหรือเปล่า?
เฉิงซื่อไม่คิดว่าตัวเองจะถูกเบี้ยวนัด
ถึงจะถูกเบี้ยวนัดจริง ๆ ก็ต้องมีเรื่องอื่นทำให้เธอยังไม่มีเวลามาหาเขาแน่ ๆ
เขาคง…
ไม่ได้ถูกเกลียดหรอกใช่ไหม?
ขณะที่เฉิงซื่อกำลังคิดฟุ้งซ่าน ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมา
[ระบบ]: เพื่อน “ข้าน้อยฝนแมวเหมียวเองครับ” ออนไลน์แล้ว
เฉิงซื่อเลื่อนเมาส์ แล้ววาร์ปไปทันที
-
ลู่ซางหลิงไม่ได้จงใจถ่วงเวลาไม่ยอมออนไลน์
กินเนื้อย่างเสร็จก็ดึกมากแล้ว แถมกลิ่นเนื้อย่างยังติดตัว เธอจึงกลับไปอาบน้ำก่อน
กว่าจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วล็อกอินเข้าเกม ก็เลยห้าทุ่มไปแล้ว