“ไม่เล่นแล้วหรือ?”
ต้วนเคอกลับมาหลังเลิกเรียน เห็นหลู่ซางหลิงปิดคอมพิวเตอร์พอดี จึงเอ่ยถามขึ้นตามปกติ
“อืม พักสักหน่อย”
ต้วนเคอได้ยินแล้วก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เดิมทีนางคิดจะพาหลู่ซางหลิงไปเก็บระดับหรือไม่ก็ลงดันเจี้ยนด้วยกัน
รอให้นางมีระดับสูงขึ้นอีกหน่อย ต่อไปจะได้นัดกันไปประลองพีวีพี
ต้วนเคอวางหนังสือลง เปิดคอมพิวเตอร์แล้วเอ่ยว่า “ซางหลิง ไม่อย่างนั้นข้าเล่นบัญชีของเจ้าให้ไหม? ข้าจะช่วยเพิ่มระดับให้”
ต้วนเคออยากเล่นกับหลู่ซางหลิงจริง ๆ
ในบรรดาเพื่อนรอบตัวแทบไม่มีใครชอบเล่นเกม กว่าจะมีเพื่อนที่รู้จักกันสักคนยอมเล่นด้วย แม้ปากต้วนเคอจะไม่พูด แต่ในใจก็ดีใจไม่น้อย
นางไม่ชอบหาเพื่อนในเกม ดังนั้นถึงจะเล่นมาเกือบปีแล้ว ก็ยังเป็นผู้เล่นเดี่ยวมาตลอด
รายชื่อเพื่อนมีไม่ถึงห้าคน
“ได้สิ ขอบใจนะเคอเคอ”
หลู่ซางหลิงค่อนข้างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางเข้าสู่ระบบเกมด้วยบัญชีของตัวเองบนคอมพิวเตอร์ของต้วนเคอ
“ได้ ข้าขอจัดการภารกิจประจำวันก่อน เดี๋ยวค่อยเล่นบัญชีของเจ้า”
-
[ระบบ]: สหาย «ข้าน้อยฝนแมวเหมียวเองครับ» เข้าสู่ระบบแล้ว
เฉิงซื่อได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบนี้ตอนกำลังฝึกปฏิกิริยาตอบสนองอยู่ในดันเจี้ยน
ไม่ใช่ว่านัดเจอกันพรุ่งนี้หรือ?
เหตุใดถึงออนไลน์อีกแล้ว?
แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่เฉิงซื่อก็ออกจากดันเจี้ยนทันที แล้ววาร์ปไปข้างนักดนตรี
เฉิงซื่อกำลังจะเปิดไมค์พูด ทว่าสายตาเฉียบคมเหลือบเห็นกรอบความคิดแสดงความสงสัยลอยขึ้นเหนือศีรษะนักดนตรีเสียก่อน
ไม่ใช่นาง
เฉิงซื่อเข้าใจได้ทันที จึงรีบพิมพ์ข้อความ