เขานั่งพิงเก้าอี้เกมมิงอย่างสบาย ๆ ไม่ได้จงใจหามุมถ่าย ผมสีชมพูถูกหูฟังลายหูแมวกดจนยุ่งเล็กน้อย
แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนบนใบหน้า เผยให้เห็นสีหน้าหยิ่ง ๆ ที่พยายามทำเป็นนิ่ง
แต่แก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อกลับทรยศเขาอย่างหมดจด
เฉิงซื่อส่งข้อความเสียงมาอีกครั้ง “พี่สาว ตอนนี้ผมจริงใจพอหรือยังครับ?”
เสียงของเขาฟังดูเกร็งเล็กน้อย แฝงความเขินอายและกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนเขาจะกลัวว่าหน้าตาตัวเองไม่ถูกใจเธอ
หลู่ซางหลิงไม่แกล้งหยอกเขาต่อ รีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
【แอล: แน่นอนว่าสิ ᯇ⩊ᯇ】
-
พอเห็นว่าแมวแมวฝนรับเงินที่เขาโอนให้ในที่สุด เฉิงซื่อก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
นี่เป็นสัญญาณที่ชัดเจนมาก
ก่อนหน้านี้ เฉิงซื่อไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบเลย
แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ทั้งที่ยังไม่ทันได้พบหน้า เขากลับตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า—
ตัวเองกำลังจะไม่รอดแล้ว
แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ปฏิกิริยาทางร่างกายไม่เคยโกหก
ความรู้สึกที่ทั้งประหม่าเสียจนอยากหนี แต่ก็อดไม่ได้ที่อยากอยู่กับเธอต่ออีกสักพัก ทั้งที่ปกติเขาชอบแค่ต่อสู้และฝึกฝีมือในเกม แต่กลับยอมเดินเล่นไปทั่วแผนที่เกมกับเธออย่างไร้จุดหมาย ล้วนบอกถึงความผิดปกติและความหวั่นไหวของเขา
ความชอบอันบริสุทธิ์ที่สุด ที่แค่ได้รับคำตอบจากเธอก็ทำให้มีความสุขแล้ว
เฉิงซื่อเป็นคนตรงไปตรงมาอยู่แล้ว เขาไม่เคยปิดบังสิ่งที่ชอบหรือไม่ชอบ
อย่างเช่นที่เขาชอบสีชมพู ชอบของน่ารัก ๆ ต่อให้คนอื่นจะคิดว่าไม่สมชายชาตรี เขาก็ไม่แสร้งทำเป็นไม่ชอบ