นอกห้องพักผู้ป่วย ประตูปิดไม่สนิท
หลินจวินกับเซี่ยจวินยืนอยู่ตรงทางเดิน มองผ่านช่องประตูอยู่นาน ไม่มีใครเอ่ยปาก
ครู่หนึ่ง เซี่ยจวินหลับตาลง ก่อนหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ
หลินจวินถือกล่องอาหารเดินตามไปช้า ๆ
ทั้งสองไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้ แต่ต่างก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด จึงไม่ได้ผลักประตูเข้าไป
จู่ ๆ หลินจวินก็รู้สึกแสบตาขึ้นมา ผ่านไปพักใหญ่จึงถอนหายใจ
“ช่างเถอะ”
เซี่ยจวินถามนาง “ไม่ยุ่งแล้วหรือ?”
“หลิงหลิงไม่ได้ฝืนใจ” หลินจวินส่ายหน้า
เดิมทีนางก็เริ่มลังเลอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ที่ไม่ยอมรับปาก เป็นเพราะมีเรื่องกังวล กลัวว่าเซี่ยหลินอวี่จะอาศัยฐานะพี่ชายจงใจชักจูงหลู่ซางหลิง
แต่ตอนนี้ดูแล้ว หลิงหลิงเต็มใจอย่างเห็นได้ชัด
“เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน รู้จักรู้ใจกันดี ยกหลิงหลิงให้อาหลินดูแล ย่อมดีกว่ายกให้คนนอก” เซี่ยจวินโอบไหล่หลินจวินแล้วตบเบา ๆ ปลอบนาง “เจ้าไม่รู้หรอก ตอนใกล้รุ่งที่ข้าจะไปเฝ้าแทนเขา เขาบอกว่าไม่วางใจยกหลิงหลิงให้ใครทั้งนั้น”
“เจ้าหนุ่มนั่นนี่นะ แม้แต่ข้าที่เป็นบิดาก็ยังไม่วางใจ” เซี่ยจวินหัวเราะด่า ทว่าขอบตากลับแดงขึ้นมาเงียบ ๆ
เด็กทั้งสองเติบโตมาให้เห็นตั้งแต่เล็ก รักดั่งเนื้อแท้ทั้งคู่ แม้ตอนแรกเซี่ยจวินจะโกรธมาก แต่ต่อมาก็อดสงสารไม่ได้จริง ๆ
ได้ยินเช่นนั้น หลินจวินก็หัวเราะตาม นางเช็ดหางตาที่ชื้นขึ้นแล้วกล่าวว่า “เมื่อคืนข้ายังเห็นเขาแอบร้องไห้ด้วย”