ยามลู่ซางหลิงตื่นขึ้น แสงตะวันสายหนึ่งนอกหน้าต่างกำลังทอดลงบนไหล่ของเซี่ยหลินอวี่
เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เท้าศอกไว้ตรงขอบเตียง มือทั้งสองกุมมือของนางไว้แน่นพลางหลับตาพักผ่อน
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง เซี่ยหลินอวี่ก็ลืมตาขึ้นทันที
สายตาทั้งสี่ประสานกัน
เซี่ยหลินอวี่ถามเสียงเบา «หลิงหลิง ยังไม่สบายอยู่ไหม?»
ลู่ซางหลิงส่ายหน้า จากนั้นขยับริมฝีปาก ทว่ายังไม่ทันได้พูด ขอบตาก็แดงขึ้นเสียก่อน
«พี่ชาย» ลู่ซางหลิงเรียกเขาเสียงแผ่ว เสียงแหบพร่าจนแทบเปล่งออกมาไม่ได้
«พี่อยู่นี่»
เซี่ยหลินอวี่ปล่อยมือแล้วลูบศีรษะลู่ซางหลิง จากนั้นลุกขึ้นรินน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว ประคองนางให้ลุกนั่ง ก่อนยื่นแก้วไปจ่อริมฝีปาก
«มา ดื่มน้ำก่อน อย่าเพิ่งรีบพูด»
ลู่ซางหลิงอาศัยจังหวะที่เซี่ยหลินอวี่ประคอง ค่อย ๆ จิบน้ำเพื่อให้ชุ่มคอ
หลังป้อนน้ำเสร็จ เซี่ยหลินอวี่ก็ช่วยลู่ซางหลิงล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ จากนั้นจึงยกโจ๊กอุ่น ๆ ชามหนึ่งเดินเข้ามา
เซี่ยหลินอวี่นั่งลงข้างเตียง ตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าให้เย็นลงเล็กน้อยแล้วป้อนถึงริมฝีปากลู่ซางหลิง
ลู่ซางหลิงอ้าปากกลืนลงไปอย่างว่าง่าย
พลันดวงตาของนางก็เป็นประกาย รอยยิ้มจาง ๆ แต้มตรงหางตา
«พี่ชายเป็นคนต้ม»
«อืม คิดว่าใกล้ตื่นแล้ว ก็เลยไปยืมหม้อดินจากโรงอาหารของโรงพยาบาลมา»
ลู่ซางหลิงเอ่ยชม «อร่อย»
«ถ้าอย่างนั้นก็กินอีกหน่อย» เซี่ยหลินอวี่คลายคิ้วลง ก่อนยื่นช้อนให้
หลังจากป้อนไปเกินครึ่งชาม ลู่ซางหลิงก็เริ่มกินไม่ไหว ยกมือขึ้นขวางการเคลื่อนไหวของเซี่ยหลินอวี่