เสียงก้อนน้ำแข็งกระทบผนังเหยือกดังชัดเป็นพิเศษ สายตาของหลู่ซางหลิงเผลอไล่ตามถานซวี่ไป
ภายใต้แสงเย็น มือที่กำลังชงเหล้าคู่นั้นมีข้อนิ้วเรียวยาวชัดเจน เล็บถูกตัดแต่งอย่างสะอาดเรียบร้อย
ถานซวี่พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงท่อนแขน เผยให้เห็นข้อมือเรียวได้รูปกับนาฬิกาข้อมือดีไซน์เรียบง่าย ขณะออกแรง เส้นเอ็นบนหลังมือของเขาก็ขยับนูนขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะ ท่วงท่ามั่นคงคล่องแคล่ว
ถานซวี่ไม่ได้ตั้งใจอวดฝีมือ เขารักษาจังหวะให้สม่ำเสมอ ตั้งอกตั้งใจราวกับกำลังแกะสลักงานศิลป์ชิ้นหนึ่ง จนดูเพลินตาอย่างประหลาด
เมื่อรู้ตัวว่าหลู่ซางหลิงกำลังมองอยู่ ถานซวี่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย
สายตาสบกัน ไม่มีใครเบือนหน้าหนี
สุดท้ายถานซวี่เป็นฝ่ายหลุบตาลงก่อน
เขาค่อย ๆ กรองสุราสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำดุจมหาสมุทรลงในแก้ว จากนั้นคีบมะนาวเขียวที่เพิ่งหั่นเสร็จมาหนึ่งชิ้น แล้วหมุนไปรอบขอบแก้วอย่างช้า ๆ
ถานซวี่ก้าวเข้ามา ยื่นแก้วเหล้าให้
หลู่ซางหลิงยังคงเอนกายอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ ไม่ขยับแม้แต่น้อย เพียงช้อนเปลือกตาขึ้นเบา ๆ ความหมายชัดเจนยิ่ง
เห็นท่าทางออดอ้อนเอาแต่ใจที่รอให้คนอื่นปรนนิบัติของนางแล้ว ถานซวี่ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบางเบาที่ไร้อารมณ์
เขาถือแก้วเหล้าโน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยื่นขอบแก้วไปจ่อริมฝีปากหลู่ซางหลิง
“ลองชิมดู”
ระยะห่างพลันใกล้เข้ามา กลิ่นหอมเย็นสดชื่นบนกายถานซวี่ ราวกับต้นไผ่แรกผลิกลางหุบเขาอันวิเวก พลันเข้าครอบงำลมหายใจของหลู่ซางหลิงทั้งหมด
หลู่ซางหลิงอาศัยมือเขาจิบไปคำหนึ่ง
สุราไหลผ่านปลายลิ้นอย่างช้า ๆ ตอนแรกให้รสหวานเย็นสดชื่น ก่อนที่ฤทธิ์ร้อนแรงซึ่งค่อย ๆ แผ่ซ่านจะตามมา