บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ
ซ่งโยวโยวยกมือทั้งสองข้างเท้าคาง พลางหัวเราะกลบเกลื่อน “คนอื่นคิดอย่างไรข้าไม่รู้หรอก อย่างไรเสียข้าก็มาตามหารักแท้”
พูดจบ ซ่งโยวโยวก็หันไปมองเจิ้งฉงชีที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกของหญิงสาวบริสุทธิ์
“พี่เจิ้งเล่า? ท่านก็คิดเหมือนข้าหรือไม่?”
ถูกเอ่ยถามต่อหน้าทุกคน เจิ้งฉงชีจึงจำต้องตอบว่า “ใช่”
“ข้าก็เช่นกัน!” อิ่นช่านรีบรับคำ พลางเกาจมูกอย่างกระดากอายเล็กน้อย “ที่จริงข้ายังครองโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่เคยคบใครเลย”
อิ่นช่านเหลือบมองหลู่ซางหลิงทางหางตา เมื่อเห็นนางไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ก็อดรู้สึกท้อใจไม่ได้
ซานเยว่เอนกายพิงพนักเก้าอี้ สายตากวาดมองอิ่นช่านอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวกกลับไปหยุดที่หลู่ซางหลิงอีกครั้ง
“ข้าคิดว่า คนที่เลือกผู้เล่นเงินรางวัลย่อมซ่อนตัวเก่งมาก ยิ่งดูไม่น่าเป็นไปได้เท่าไร กลับยิ่งมีโอกาสเป็นไปได้มากเท่านั้น”
ซานเยว่ชะงักไป ก่อนจะแค่นหัวเราะเบา ๆ อย่างมีนัย “คุณชายถานดูไม่ธรรมดาเลยนะ”
【ดอกหิมะจางเหิน: ตกใจหมดเลย ข้านึกว่าเขาสงสัยน้องสาวคนงามเสียอีก เห็นจ้องน้องเขาตลอด】
【แมวกระเทียม: รู้สึกว่าชายสามเหมือนกำลังหึงอยู่ เขากำลังบอกเป็นนัยให้ซางหลิงอยู่ห่างจากถานซวี่หรือเปล่า?】
【หลินหร่านแห่งวัยวสันต์: ถ้าพูดอย่างนั้น เขาควรสงสัยอิ่นช่านมากกว่าไม่ใช่หรือ? ทำไมกลับมุ่งเป้าไปที่ถานซวี่เสียได้?】
【ขนมฝ้ายตัวน้อย: บางทีเขาอาจคิดว่าอิ่นช่านไม่ใช่คู่แข่งของตนก็ได้】
【แพะน้อยเหม่อลอย: ที่จริงข้าไม่เชื่อว่าอิ่นช่านจะโสดมาตั้งแต่เกิด พอพูดแบบนี้แล้วรู้สึกจงใจเกินไปหน่อย】
【โปร่งใสราวความเศร้าและน้ำตา: สู้กันเลย สู้กันเลย!】