【สามีจ๋า ฉันเปียกไปหมดแล้ว】
ตอนข้อความเด้งขึ้นมา อิงหรูซื่อกำลังเลื่อนอ่านรีวิวในแอปสั่งอาหาร
เขาหลุบตาลงเล็กน้อย เหลือบมองผ่าน ๆ ก่อนสายตาจะกลับไปยังส่วนรีวิวของร้าน
ราวกับไม่พอใจที่ถูกเมิน ข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นมาอีก
【สามีจ๋า ฉันหนาวจัง อยากให้คุณกอดฉันไว้แน่น ๆ】
อิงหรูซื่อยังคงไม่สนใจ
อากาศพลันเย็นเยียบ หยดน้ำค่อย ๆ ซึมออกมาจากผนัง ปะปนกับกลิ่นดอกไม้เน่าเปื่อยจาง ๆ
นิ้วที่กำลังเลื่อนอ่านรีวิวของอิงหรูซื่อชะงักเล็กน้อย
วินาทีถัดมา ข้อความชุดใหญ่ก็ประดังเข้ามาอย่างหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
“ติ๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ~”
【สามีจ๋า ทำไมไม่สนใจฉันล่ะ!】
【เกลียดจัง เกลียดจัง เกลียดจัง...ชอบจัง ชอบจัง ชอบจัง...】
【รีบสนใจฉันสิ! รีบสนใจฉันสิ! รีบสนใจฉันสิ!!!】
รอยน้ำบนผนังซึมลึกลงเรื่อย ๆ หยดไหลลงทีละน้อย ก่อนจะแผ่ไปถึงพื้นจนพื้นดำคล้ำเพราะแช่น้ำ
ภายในห้องเงียบสงัดอย่างยิ่ง อิงหรูซื่อสัมผัสได้ชัดเจนถึงสายตาเย็นชื้นคู่หนึ่ง ราวกับหนวดเหนียวหนืดที่มองไม่เห็น เกาะติดอยู่บนร่างเขา แผ่ไอหมกมุ่นพัวพันที่แทรกซึมไปทุกซอกมุม
“พอได้แล้ว” เสียงทุ้มแหบต่ำเอ่ยขึ้นเบา ๆ เจือความง่วงงุนของคนเพิ่งตื่น
ทันทีที่อิงหรูซื่อเอ่ย หยดน้ำที่กำลังไหลพรั่งพรูหยุดชะงักไปชั่วขณะ ราวกับถูกพลังไร้รูปสะกดไว้ แม้แต่ไอเย็นยะเยือกในอากาศก็จางหายไปไม่น้อย
“คิดจะทำให้ร้านกระดาษไหว้เจ้าของข้าจมน้ำหมดเลยหรือ? เมื่อคืนข้าอดหลับอดนอนทำพวกมัน ถ้าโดนน้ำขึ้นมา ข้าจะตามไปจับเจ้าถึงที่เลย”
น้ำเสียงของอิงหรูซื่อไร้ซึ่งความปรานีและความอบอุ่นแม้แต่น้อย
ระหว่างที่ข้อความยังไม่เด้งขึ้นมาอีก อิงหรูซื่อก็ไม่มีเวลามานั่งอ่านรีวิวให้ละเอียด เขากดไปยังหน้าสั่งอาหารแล้วสั่งทันทีโดยไม่ลังเล