ฉีหลินรู้จักหลู่ซางหลิงที่บาร์ดนตรีแห่งหนึ่ง
ก่อนหน้านั้น ชื่อหลู่ซางหลิงเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว
ใคร ๆ ต่างบอกว่านางเป็นนักศึกษาหัวกะทิจากภาควิชาคอมพิวเตอร์ของจิ่งต้า เขียนโปรแกรมเก่ง แถมยังหน้าตาสะสวย
แต่ฉีหลินไม่ได้สนใจนัก
ในสายตาเขา สาวสวยหัวกะทิเช่นนี้คงเรียบร้อยมาก และคงน่าเบื่อสุด ๆ
ดังนั้นเมื่อเห็นนางในบาร์ ฉีหลินจึงถึงกับตะลึงงัน
นางสวมเสื้อสายเดี่ยวสีน้ำเงินรัดรูปกับกางเกงยีนส์ขาบานเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่งดงามได้สัดส่วน ทั้งยังมีเรียวขายาวตรง
นางนั่งอยู่บนเวที ผมยาวสยายลงอย่างไม่ใส่ใจ มือหนึ่งถือไมโครโฟน ขับร้องเพลงภาษาต่างประเทศที่ต้องอาศัยทักษะการร้องอย่างยิ่ง
นางร้องอย่างไม่ทุกข์ร้อน ทว่าทุกถ้อยคำกลับกระแทกเข้าใส่หัวใจฉีหลินอย่างแม่นยำ
ฉีหลินนึกว่านางเป็นนักร้องประจำร้านคนใหม่
จนกระทั่งเฮ่อเหวยเอ่ยขึ้นว่า “นั่นหลู่ซางหลิง เพื่อนร่วมภาควิชาคอมพิวเตอร์”
ก่อนหน้านั้น ฉีหลินไม่เคยพบหลู่ซางหลิงมาก่อน ทั้งยังไม่เคยเห็นรูปถ่ายของนางด้วย
ที่แท้นางจะสวยขนาดนี้ แถมยังร้องเพลงเก่งอีกด้วย
เพราะความงามสะดุดตา ฉีหลินจึงมองนางอย่างชื่นชมอีกสองสามครั้ง จนกระทั่งสบตากัน หลู่ซางหลิงก็พลันยกมุมปากยิ้มให้เขา
วินาทีนั้นหัวใจฉีหลินพลันเต้นสะดุดไปครึ่งจังหวะ ก่อนจะกระหน่ำรัวหนักหน่วงไปพร้อมเสียงกลอง
ใบหูร้อนผ่าว
ปากคอแห้งผาก
ฉีหลินไม่รู้เป็นอะไร จู่ ๆ ก็ไม่กล้ามองนางอีก จึงก้มหน้าก้มตากรอกเหล้าใส่ปากตัวเอง
เขาทอยลูกเต๋ากับผังป๋อหย่วนและคนอื่น ๆ อย่างใจลอย ทว่าหางตากลับเหลือบไปทางหลู่ซางหลิงอยู่บ่อยครั้งโดยไม่รู้ตัว