พนักงานส่งอาหารได้สติกลับมา รีบละสายตาแล้วก้าวฉับ ๆ จากไป
แต่พอวางอาหารลงเรียบร้อย ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นตุ๊กตากระดาษเด็กชายหญิงสองตัวตั้งหันหน้าเข้าหากันอยู่ตรงหน้า
บนใบหน้าของตุ๊กตากระดาษแต้มชาดกลม ๆ ไว้สองปื้น มุมปากฉีกยิ้มกว้าง แม้เครื่องหน้าจะวาดเสียเกินจริงจนดูน่าขัน แต่ลูกตากลับเหมือนจริงราวกับกลอกไปมาได้ แผ่บรรยากาศพิกลที่ดูคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิงยิ้มออกมา
พนักงานส่งอาหารหน้าซีดเผือด รีบสะบัดหน้าแล้วเผ่นหนีอย่างลนลาน ก่อนจะขึ้นคร่อมรถอย่างมือไม้พันกัน
อิงหรูซื่อเอ่ยเตือนเสียงเรียบว่า “ระวังเคราะห์เลือดตกยางออก”
คำพูดนั้นทำเอาพนักงานส่งอาหารตกใจ รีบขี่รถหนีไปทันที
เจ้าของร้านคนนี้หน้าตาดีก็ดีอยู่หรอก แต่ชวนขนหัวลุกชะมัด ต่อไปเขาจะไม่มาส่งอาหารที่นี่อีกแล้ว
อิงหรูซื่อดึงสายตากลับจากนอกประตู ลุกขึ้นไปล้างมือ เตรียมกินข้าว
ที่เขาพูดไปก็ไม่ใช่การแช่งใคร
ถึงอย่างไรเจ้าหนุ่มนั่นก็ลนลานจนไม่ทันดูทาง แถมยังทำตัวเองตกใจ ต่อให้หกล้มก็เป็นเรื่องปกติ
กระทั่งอิงหรูซื่อเห็นกับตาว่าตุ๊กตากระดาษกะพริบตาให้เขา
“...เขาไปทำอะไรให้เจ้า ถึงจงใจทำให้ตกใจด้วย” อิงหรูซื่อถาม
ข้อความจากโทรศัพท์เด้งขึ้นมา
【ห้ามให้เขามอง!!!】
【สามีเป็นของข้าคนเดียว! มองอีก ข้าจะควักลูกตาเขาออกมา!】
หลังจากข่มขู่เสร็จ ข้อความก็กลับมาออดอ้อนพัวพันอีกครั้ง
【สามี ขนตาของท่านยาวจัง สันจมูกก็โด่งเหลือเกิน ข้าอยากเลียให้ทั่วทั้งตัวเลย】
【สามีจูบข้าหน่อย จูบข้าให้หายใจไม่ออกเลยได้ไหม?】
【อยากลูบกล้ามท้องของสามี อยากนั่งบนตัก อยากกินสามี อยากให้สามีทำข้าจนหมดแรง】
อิงหรูซื่อดับหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจเย็น “ตื่นได้แล้ว เจ้าตายไปแล้ว ไม่มีลมหายใจเสียหน่อย”