ห้องหนังสือของตระกูลเซี่ย
เซี่ยหลินอวี่ไม่คิดหยั่งเชิง เขาเปิดประเด็นตรง ๆ ว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ารักหลู่ซางหลิง”
ทั้งสองชะงักไป ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เซี่ยหลินอวี่ก็กล่าวต่อ
“ไม่ใช่ความรักที่พี่ชายมีต่อน้องสาว แต่เป็นความรักที่อยากเป็นสามีของนาง”
เซี่ยจวินตบโต๊ะผุดลุกขึ้น คว้าถ้วยชาข้างมือขว้างออกไป สีหน้าพลันมืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่? นางเป็นน้องสาวของเจ้า!”
ท่ามกลางสายตาเดือดดาลของเซี่ยจวินและความตื่นตะลึงของหลินจวิน เซี่ยหลินอวี่ไม่ถอยหนี
เขาสบตาทั้งสอง น้ำเสียงสงบนิ่งดุจสายน้ำ “นางไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของข้า พวกเราไม่มีสายเลือดเดียวกัน”
“ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่ข้ากับแม่ของเจ้าก็เลี้ยงดูนางเหมือนลูกในไส้มาตั้งกี่ปี นางก็คือน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้า!”
“เจ้าเห็นนางเติบโตมาตั้งแต่เล็ก! เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร...” เซี่ยจวินชี้หน้าเซี่ยหลินอวี่ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง “เจ้าคิดเรื่องต่ำช้าเช่นนี้กับนางได้อย่างไร?!”
หลินจวินได้สติ น้ำตารินไหล “อาหยวี่ พวกเจ้าเป็นพี่น้องกันนะ!”
บรรยากาศนิ่งงันไปชั่วขณะ เซี่ยหลินอวี่ค่อย ๆ เอ่ยออกมา ราวกับบดเคี้ยวถ้อยคำทีละคำจากส่วนลึกในลำคอ
“แต่ข้าไม่ยอมเป็นแค่พี่ชายของนาง”
ถ้อยคำเรียบง่ายกลับดังกึกก้องราวสายฟ้าฟาดกลางทุ่งราบ
“เจ้ามันเสียสติไปแล้ว!” เซี่ยจวินโกรธจนตัวสั่น ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เงื้อมือตบหน้าเซี่ยหลินอวี่ฉาดหนึ่ง “เรื่องนี้ข้าไม่มีวันเห็นด้วย!”