ร่างของเซี่ยหลินอวี่ชะงักงัน สีหน้าที่รักษาความไร้ที่ติมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ปรากฏรอยร้าวขึ้นมาบางเบา
ความจริงแล้ว เซี่ยจวินกับหลินจวินต่างก็มองเห็นความจริงใจที่ลูกชายมีต่อหลู่ซางหลิง
แต่เรื่องความรักต้องเกิดจากความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย
ไม่ใช่ว่าเซี่ยหลินอวี่ทุ่มเทมากแล้ว หลู่ซางหลิงจะต้องตอบตกลง
เมื่อเห็นสภาพของเซี่ยหลินอวี่ แม้หลินจวินจะหวั่นไหวอยู่บ้าง ทว่าแววตากลับแน่วแน่ไม่ยอมอ่อนข้อ
“แม่มองหลิงหลิงเป็นลูกสาวแท้ ๆ ความต้องการของนางสำคัญที่สุดสำหรับแม่”
จะหาว่าแม่ลำเอียงก็ได้ สหายสนิทของนางเหลือเด็กคนนี้ไว้เพียงคนเดียว
นางจะมองข้ามความต้องการของหลู่ซางหลิง เพียงเพราะเซี่ยหลินอวี่เป็นลูกชายของตนไม่ได้
กรามของเซี่ยหลินอวี่ขบแน่น เขาไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย “ข้าจะทำให้หลิงหลิงชอบข้าให้ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความเศร้าโศกในแววตาของหลินจวินยิ่งท่วมท้น นางรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
“เหตุใดต้องเป็นหลิงหลิงด้วย?”
“ท่านแม่คิดว่าข้าเป็นฝ่ายเลือกหลิงหลิงหรือขอรับ?”
เซี่ยหลินอวี่ยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า หางตาแดงก่ำ “เป็นหลิงหลิงต่างหากที่เลือกข้า”
“นับตั้งแต่วันแรกที่นางก้าวเข้ามาในตระกูลเซี่ย ตั้งแต่วันที่มือน้อย ๆ ของนางคว้ามือข้าไว้ แล้วเรียกข้าเสียงอ่อนหวานว่า ‘พี่ชาย’”
“ตลอดหลายปีมานี้ นางพึ่งพาข้าอยู่เสมอ และติดตามข้าไปทุกที่”
ตั้งแต่วินาทีที่หลู่ซางหลิงเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เซี่ยหลินอวี่ก็สาบานในใจแล้วว่าจะปกป้องนางไปชั่วชีวิต แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
ถึงนางจะสูญเสียพ่อแม่ไปแล้ว พี่ชายก็จะทำให้นางเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก
เขาแบ่งปันพ่อแม่ของตนให้นางได้