หมอกยามเช้าค่อย ๆ จางลง ประตูภูเขาของวัดไร้นามถูกกระแทกเปิดจากด้านนอก ยอดฝีมือจากสำนักต่าง ๆ ทยอยกันกรูเข้ามา
ประมุขสำนักและผู้อาวุโสหลายคนที่นำหน้าพลิกตัวลงจากหลังม้า พาเหล่าศิษย์เดินผ่านระเบียงและสระบัว มุ่งตรงไปยังหน้าวิหาร
เบื้องหน้าประตูวิหาร ทุกคนต่างคิดว่าพุทธบุตรหนุ่มอาจหลบหนี หรือไม่ก็วางกับดักซุ่มโจมตี ทว่าเวลานี้เขากลับนั่งสงบนิ่งอยู่บนเบาะรองนั่ง
เห็นเพียงเขาหลุบตาลงต่ำ ประนมมือสวดพระสูตร ข้างกายมีดาบใหญ่สีดำสนิทปักอยู่บนพื้น
ส่วนประตูวิหารด้านหลังเขาปิดสนิท รอบด้านไร้ร่องรอยของนางมาร
ทันทีที่เสียงสวดหยุดลง หลู่ซางหลิงซึ่งอยู่ในวิหารก็รู้ทันทีว่ามีคนมา
เป็นดังที่คิดไว้ เพียงชั่วพริบตา เสียงทุ้มกังวานก็ดังลอดผ่านประตูวิหารเข้ามา
「จี้จ้าว! ส่งตัวนางมารแห่งพรรคมารมาเสีย แล้วพวกเราจะยังถือว่าเจ้าเป็นพุทธบุตร!」
หัวใจของหลู่ซางหลิงพลันเต้นระรัว 「จี้จ้าว」
「อาหลิง รอข้าก่อน」
จี้จ้าวปลอบเสียงอ่อนโยน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น ลุกจากเบาะรองนั่ง แล้วยื่นมือไปคว้าดาบที่ปักอยู่บนพื้น
—รอข้าฟันฝ่าเส้นทางยุทธภพสายใหม่ให้เจ้า
จี้จ้าวถือดาบด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายยื่นออกไปเบื้องหน้า 「ทุกท่าน เชิญ」
น้ำเสียงของจี้จ้าวไร้ความเศร้าหรือยินดี ทว่ากลับก้องกังวานอยู่ในใจทุกคนเนิ่นนาน
เขาขวางอยู่หน้าวิหาร ท่วงท่าไม่เร่งร้อน แต่กลับทำให้ทุกคนสัมผัสได้ถึงน้ำหนักอันหนักอึ้งประหนึ่งพันชั่ง
ราวกับว่าหากคิดจะข้ามประตูบานนั้นไป ก็ต้องเหยียบข้ามศพของเขาเสียก่อน
「ดื้อรั้นไม่รู้จักสำนึก!」 ประมุขสำนักเฮ่อสะบัดกระบี่ยาว พุ่งเข้าโจมตีเป็นคนแรก
คนอื่น ๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า แสงดาบเงากระบี่ถักทอเป็นตาข่ายหนาทึบกลางแสงอรุณ โหมเข้าใส่จี้จ้าวจากทุกทิศทาง