ได้
เขาจะไม่โอเคตรงไหนกัน?
กว่าเฉิงซื่อจะมึนงงจนได้สติกลับมา เขาก็เผลอรับรางวัลบอสมาเสียหมดแล้ว
ยกเว้นกระโปรงยาวสีเขียวครามตัวนั้นที่นักดนตรีระบุว่าอยากได้
เมื่อเห็นรูปโปรไฟล์ของนักดนตรีกลายเป็นสีเทา เฉิงซื่อก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
ทำไมถึงปล่อยให้เธอจูงจมูกไปได้ล่ะ?
เขาเล่นตัวละครรอง รางวัลพวกนี้ไม่ได้มีประโยชน์กับเขา ควรเก็บไว้ให้นักดนตรีทั้งหมดแท้ ๆ
แต่สุดท้ายนักดนตรีกลับเลือกเอาแค่ชุดรูปลักษณ์ที่มีประโยชน์น้อยที่สุด
เฉิงซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอดหูฟังแล้วขยี้ผมสั้นสีชมพูที่ยุ่งเหยิงเพราะถูกกดทับ
เขาจะเอาเปรียบมือใหม่ตัวน้อยได้ยังไง?
ตอนหยางอันเล่อเดินผ่านมารินน้ำ เฉิงซื่อจึงหันไปเรียก “อันเล่อ ซื้ออะไรให้ผู้เล่นหญิงดี?”
“ผู้เล่นหญิงส่วนใหญ่น่าจะชอบชุดสวย ๆ นะ?”
“นายพูดถูก”
เฉิงซื่อนึกขึ้นได้ว่า ในบรรดารางวัลมากมาย นักดนตรีเลือกแค่ชุดรูปลักษณ์ แปลว่าเธอชอบมัน
เฉิงซื่อเลิกคิดมาก กดเข้าไปดูชุดรูปลักษณ์ในร้านค้า แล้วเปลี่ยนไปยังหน้าตัวละครหญิง นิ้วค่อย ๆ เลื่อนลูกกลิ้งเมาส์
เขากดดูตัวอย่างทุกชุด หมุนดูครบ 360 องศา
ตั้งแต่รายละเอียดอย่างการจับคู่สี ลวดลาย ไปจนถึงเอฟเฟกต์ผ้า เขาไม่ปล่อยผ่านแม้แต่อย่างเดียว
หยางอันเล่อกลับมาหลังรินน้ำเสร็จ เหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเฉิงซื่อ เห็นอีกฝ่ายดูอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็อดยิ้มไม่ได้
“พี่ซื่อ จะยุ่งยากขนาดนั้นไปทำไม เลือกชุดที่แพงที่สุดส่งให้ก็จบแล้ว”
“ไม่ได้หรอก ถ้าเธอไม่ชอบขึ้นมาล่ะ?”