ตอนนี้ยังถามคำตอบไม่ได้ อิงหรูซื่อจึงเลิกคิดติดใจ
คืนนั้นเขาหลับสนิทไร้ฝัน
เช้าวันถัดมา อิงหรูซื่อตื่นขึ้นจากเตียง สติยังกลับมาไม่เต็มที่ก็รู้สึกได้ว่าแขนซ้ายเย็นเฉียบ แถมร่างกายไปกว่าครึ่งยังเปียกชุ่ม
อิงหรูซื่อผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง
เขาขยับแขนซ้ายที่ยังแข็งทื่อเล็กน้อย มือขวาคว้าผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว สายตาหยุดอยู่บนรอยเปียกที่เพิ่มขึ้นมาบนผ้าปูเตียง หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ
สีหน้าอิงหรูซื่อดูย่ำแย่ลงเล็กน้อย
ดูจากร่องรอยบนเตียงแล้ว เมื่อคืนผีสาวตนนั้นคงนอนอยู่ในอ้อมแขนเขาตลอดทั้งคืน
ส่วนเขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ยันต์บนตัวก็เหมือนของปลอม ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ปล่อยให้นางแนบชิดเข้ามาได้ตามใจ
โทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียงพลันสั่นขึ้น
อิงหรูซื่อเอื้อมมือคว้ามาอย่างรวดเร็ว บนหน้าจอเป็นข้อความจากผีสาวจริงดังคาด
【อรุณสวัสดิ์ค่ะสามี เมื่อคืนฉันนอนในอ้อมกอดคุณสบายมากเลย】
【สามีรู้ไหมคะ เมื่อคืนคุณกอดฉันแน่นมาก ราวกับจะฝังฉันเข้าไปในกระดูกตัวเอง อุ่นจนฉันไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด】
【ฉันซุกหน้าไว้กับอกคุณ ฟังเสียงหัวใจเต้นอย่างเคลิบเคลิ้ม ตุบ ๆ ดังออกมาจากใต้เนื้อหนัง จนตื่นเต้นอดใจไม่ไหว แทะกระดูกไหปลาร้าคุณไปทั่วเลยค่ะ /เขิน/เขิน】
【แต่ว่าสามีคะ ฉันเป็นเด็กดีมากนะ ไม่ได้กวนคุณตอนนอนเลยสักนิด~】
【รูปภาพ】
ท้ายบทสนทนาเป็นรูปอิงหรูซื่อที่กำลังหลับสนิทเมื่อคืน
ในรูป คิ้วตาของอิงหรูซื่อผ่อนคลาย แขนซ้ายลอยอยู่กลางอากาศเล็กน้อย คล้ายกำลังกอดอะไรบางอย่าง