ติดต่อกันสามวันแล้ว แต่ก็ยังไม่มีงานเข้ามาสักงาน
เงินถูกผีสาวควบคุมไว้ ต่อให้อิงหรูซื่อจะรำคาญแค่ไหน ก็จำต้องซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารเอง
เขาแทบไม่เคยเข้าครัว บางครั้งอาหารที่ผัดออกมาก็พอกินได้ แต่บางครั้งก็ยากจะกลืนลงคอ
ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้ ผีสาวที่ร้องจะกินอาหารฝีมือสามีด้วยความรักก็เริ่มแสร้งตาย
อ้อ ไม่สิ นางตายอยู่แล้วนี่นา
อิงหรูซื่อคีบผักผัดที่เค็มปี๋ขึ้นมาคำหนึ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนจะยัดเข้าปาก เคี้ยวส่ง ๆ สองสามทีแล้วกลืนลงไป
คิดจะหลอกล่อให้ผีสาวลองชิมนั้นเป็นไปไม่ได้ นางเจ้าเล่ห์จะตาย จะกินก็ต่อเมื่ออาหารที่เขาทำอร่อยเท่านั้น
ดังนั้นอาหารที่อิงหรูซื่อกินมาตลอดสามวันนี้ ไม่จืดชืดไร้รสชาติก็แย่จนแทบกินไม่ลง
บางครั้งอิงหรูซื่อก็อดคิดไม่ได้ว่า หรือชาติที่แล้วเขาติดหนี้รักผีสาวตนนี้ไว้ ถึงได้ถูกนางตามติดไม่เลิกรา
อิงหรูซื่อเคยลังเลเหมือนกันว่าจะให้ศิษย์ร่วมสำนักช่วยส่งผีสาวไปเกิดใหม่หรือไม่ จะได้ให้นางไปเกิดใหม่เสียแต่เนิ่น ๆ
แต่ทันทีที่ความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมา อิงหรูซื่อก็ข่มมันลงไปโดยไม่รู้ตัว
อิงหรูซื่อบอกไม่ถูกว่าตนคิดอย่างไรกันแน่ คล้ายมีบางสิ่งบอกอยู่ลึก ๆ ว่าเขาไม่ค่อยวางใจที่จะมอบนางให้คนอื่นดูแล
อิงหรูซื่อเคยลองหยั่งเชิงถามข้อมูลชีวิตปัจจุบันของนาง หวังใช้เรื่องนี้คลายความยึดติดที่ยังหลงเหลืออยู่บนโลก แต่ไม่ว่านางก็ปิดปากเงียบ ไม่ยอมเปิดเผยแม้แต่ชื่อ
อีกด้านหนึ่ง แม้ร่างจริงของนางจะไม่ปรากฏตัวเลย แต่เพราะได้สัมผัสกับเขาบ่อยครั้ง อิงหรูซื่อจึงสัมผัสได้ราง ๆ ว่าดวงวิญญาณของผีสาวเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้น ไม่อ่อนแอเหมือนก่อนอีกต่อไป