เปิดร้านมาทั้งวัน แต่ไม่มีลูกค้าเลยสักคน
อิงหรูซื่อถอนหายใจเบา ๆ กำลังจะปิดร้านไปอาบน้ำเข้านอน ก็ได้รับสายโทรศัพท์เข้าพอดี
คนปลายสายตะโกนเสียงดังลั่น «ปรมาจารย์ ช่วยด้วย! ข้าเหมือนจะเจอผีอีกแล้ว!»
«เจอผีอีกแล้วหรือ? เจ้าไปทำเรื่องชั่วร้ายอะไรมา ถึงได้เจอผีอยู่ทุกสามวันสองวัน?»
«ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมผีตนนั้นถึงตามติดข้า!»
อิงหรูซื่อหัวเราะหยันเบา ๆ «ไม่รู้หรือ? แล้วมันตามเจ้าไปทำไม? เห็นเจ้าไม่อาบน้ำหรือไร?»
อีกฝ่ายดูเหมือนจะชินกับปากคอเราะร้ายของอิงหรูซื่อแล้ว จึงเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ฟัง
«เอาเถอะ งานนี้ข้ารับไว้» อิงหรูซื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเสแสร้งว่าไม่เต็มใจ «กฎเดิม โอนเงินมาก่อนแล้วค่อยทำงาน»
«สองแสน จ่ายขาด»
«สองแสน? ตอนที่เพิ่งรู้จักกัน เจ้ายังคิดแค่ห้าหมื่นเองไม่ใช่หรือ?» คนปลายสายสูดลมหายใจเฮือก «อีกอย่าง ข้าก็เป็นลูกค้าเก่าแล้ว จะไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์กันบ้างหรือ?»
«เจ้าก็พูดเองไม่ใช่หรือว่า นั่นมันตอนเพิ่งรู้จักกัน?» อิงหรูซื่อไม่หวั่นไหว ความสัมพันธ์เอามากินแทนข้าวไม่ได้เสียหน่อย
ก่อนหน้านี้เขาเรียกราคาถูก เพราะกลัวอีกฝ่ายจะตกใจหนีไป ตอนนี้รู้อยู่เต็มอกว่าคุณชายรองผู้ร่ำรวยคนนี้ไม่ขาดเงิน จะไม่คิดราคาแพงขึ้นได้อย่างไร?
«ไม่คิดเลยว่าวงการนี้จะมีราคาสำหรับลูกค้าใหม่ด้วย»
«เลิกพูดมาก รีบโอนเงินมา ชักช้าเดี๋ยวจะไม่มีชีวิตอยู่ใช้เงิน»
อิงหรูซื่อวางสาย ลุกขึ้นเดินไปชั้นสอง สวมเสื้อกันลมให้ตัวเองลวก ๆ หยิบร่มแล้วปิดประตู ก่อนเดินออกจากตรอกไปเรียกรถ