“ติดเกมขนาดนั้นเลยหรือไง? มือขวาก็ยังกระดูกเคล็ดอยู่แท้ ๆ ยังจะเล่นเกมอีก”
เหลียงจัว ผู้จัดการทีมเห็นตัวเก่งของทีมบาดเจ็บแล้วยังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เฉิงซื่อไม่สนใจเหลียงจัว มือซ้ายจับเมาส์ ควบคุมตัวละครในเกมให้เทเลพอร์ตไปยังแผนที่
ผิวของเขาขาวจัด ผมสั้นสีชมพูซากุระโทนเย็นเจืออยู่ทั่วศีรษะ ต่างหูหมุดออบซิเดียนขนาดพอเหมาะฝังอยู่บนใบหู ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมแรงกดดัน
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ ใบหน้าของเขาดูหยิ่งยโสเอาเรื่อง
แต่ตอนนี้เขากลับสวมหูฟังครอบศีรษะรูปหูแมวสีชมพูขาวอยู่
เหลียงจัวชินกับนิสัยของคุณชายคนนี้มานานแล้ว จึงโน้มตัวเข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา
“มิน่าล่ะ ถึงบาดเจ็บแล้วยังต้องเล่น ที่แท้ก็มาพาสาว ๆ ฟาร์มเหรอ?” เห็นเขายืนอยู่กับสาวสองคน เหลียงจัวก็เลิกคิ้ว “โห แถมยังสองคนอีก”
เฉิงซื่อถอดหูฟังออก แล้วปรายตามองเหลียงจัวอย่างเย็นชา
“นายหมายความว่า มือเดียวของผมพาสาว ๆ ฟาร์มไม่ไหวหรือไง?”
เหลียงจัวยักไหล่ ยิ้มล้อ “ตอนแข่งนายไม่ชอบพูดจาข่มคู่แข่งหรือไง? บอกว่าต่อให้ให้อีกฝ่ายใช้มือเดียว นายก็ยังชนะได้”
“บ้าหรือไง”
เฉิงซื่อแค่นเสียง ก่อนสวมหูฟังกลับไป
คำพูดข่มคู่แข่งในสนามแข่งจะเอามาคิดจริงจังได้ที่ไหน? เขาไม่ได้หยิ่งผยองจนถึงขั้นดูถูกคู่แข่งขนาดนั้น
เหลียงจัวทำสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ใจเย็น ๆ หน่อย มือแกมีค่ามาก ช่วงนี้ก็พักให้ดี พยายามอย่าใช้มือขวา”
เฉิงซื่อรับคำส่ง ๆ พอเห็นเหลียงจัวเดินออกไป สายตาก็กลับไปจับจ้องหน้าจอ มองนักดนตรีแปลกหน้าในทีมอย่างไม่ใส่ใจนัก