“เธอคือเริ่นหลานใช่ไหม?”
“สวัสดี ฉันชื่อหลู่ซางหลิง”
เริ่นหลานเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะเรียน ก็ถูกรอยยิ้มสดใสที่ดูอบอุ่นเกินเหตุของเด็กสาวตรงหน้าทำเอาตาพร่า
เริ่นหลานเคยเจอผู้หญิงหน้าตาดีมาบ้าง แต่คนที่สวยอย่างหลู่ซางหลิงนั้นหาได้ยากจริง ๆ
แน่นอนว่าเริ่นหลานรู้จักหลู่ซางหลิง
ตั้งแต่เปิดเทอมมา หลู่ซางหลิงก็ทำหน้าที่หัวหน้าห้องได้อย่างโดดเด่นจนใครต่อใครต่างรู้จัก
ส่วนเริ่นหลานจนป่านนี้ยังจำเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นไม่ได้สักคน จำได้แค่หลู่ซางหลิงคนเดียว
เธอชินกับการอยู่คนเดียว ทั้งยังทำหน้าเย็นชาตลอดวัน ไม่เคยชายตามองใคร จึงแทบไม่มีใครอยากเข้ามาคุยด้วยก่อน
ก่อนหน้านี้ เริ่นหลานก็ใช้ชีวิตแบบนั้นได้อย่างสบายใจ
เธอไม่ต้องการเพื่อนด้วยซ้ำ
จนกระทั่งมีงานกลุ่ม
น่ารำคาญ
น่ารำคาญจนแทบตาย
ทำไมฉันถึงจับกลุ่มคนเดียวไม่ได้ด้วยนะ?
ทำไมต้องจับกลุ่มทำงานกับคนที่ไม่รู้จักด้วย?
อีกฝ่ายอึดอัดเพราะฉัน ฉันเองก็อึดอัดเพราะอีกฝ่าย แบบนี้ไม่ใช่ต่างคนต่างทรมานหรอกเหรอ?
แต่ก่อนที่เริ่นหลานจะไปหาอาจารย์ประจำสาขาเพื่อขอทำงานคนเดียว หลู่ซางหลิงก็เดินเข้ามาหาก่อน
ในฐานะคนที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในห้อง หลู่ซางหลิงกับเธอช่างแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
คนหนึ่งไปที่ไหนก็มีเพื่อนรายล้อม
อีกคนไปที่ไหนก็ไม่มีเพื่อนสักคน
คนที่เจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์เช่นนี้ จะสังเกตเห็นเห็ดน้อยอับแสงในมุมห้องอย่างเธอด้วยหรือ?
หัวใจที่เคยสงบนิ่งของเริ่นหลานพลันเกิดระลอกคลื่นอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
จนกระทั่งหลู่ซางหลิงเอ่ยแทงใจดำว่า—
“ฉันสังเกตเธอมานานแล้ว เธอไม่มีเพื่อนเหรอ? ทำไมถึงอยู่คนเดียวตลอดเลย?”