เฉิงซื่อไม่คิดว่าการลงแข่งดวลลบไอดีจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร
ช่วงพักรักษาตัว เหลียงจัวคอยจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด เขาไม่ได้ลงแข่งพีเคสักรอบ จึงรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้างจริง ๆ
ในที่สุดแฟนคลับแอนตี้ก็ยกตัวมาให้ถึงที่ เฉิงซื่อย่อมคว้าโอกาสลงแข่งพีเคไว้
แม้จะใช้มือข้างเดียว แต่คืนนี้ก็สนุกสุดเหวี่ยงแล้ว
เพียงแต่พอรู้ว่าพี่สาวก็กำลังดูถ่ายทอดสดของเขา เฉิงซื่อถึงเพิ่งรู้ตัวว่ารู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อย
พี่สาวจะคิดไหมว่าเขานิสัยหุนหันพลันแล่นและไร้เดียงสาเกินไป?
แต่พอเห็นพี่สาวเอ่ยชมเขา เฉิงซื่อก็อดดีใจขึ้นมาไม่ได้
เขาแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาตรง ๆ
【ซื่อ: พี่สาว ข้าดีใจเหลือเกิน! ข้าชอบเจ้ามาก!】
【ซื่อ: สองวันเต็ม ๆ แล้วที่ไม่ได้ยินเสียงเจ้า ข้าอยากโทรคุยกับเจ้ามาก เจ้าหมาน้อยร้องไห้.JPG】
หลังได้รับข้อความ หลู่ซางหลิงก็เงยหน้ากวาดตามองรอบห้องพัก
พรุ่งนี้ทุกคนไม่มีเรียนและไม่มีธุระอะไร ต่อให้ตอนนี้ดึกมากแล้วก็ยังไม่มีใครเข้านอน
หลู่ซางหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์เดินออกไปยังระเบียงเล็กด้านนอก แล้วปิดประตูระเบียงเบา ๆ
เสียงจะได้เบาหน่อย ไม่รบกวนพวกนาง
หลู่ซางหลิงเป็นฝ่ายกดโทรด้วยเสียงไปหาเขา
เฉิงซื่อรับสายทันที แต่กลับเงียบอยู่นาน ได้ยินเพียงเสียงหายใจที่เขาจงใจผ่อนให้เบาลง
หลู่ซางหลิงยิ้ม ก่อนกดเสียงถามเขาเบา ๆ ว่า “เหตุใดไม่พูดเล่า?”
“พี่สาว”
“หืม?”
“ข้าขออะไรสักอย่างได้หรือไม่...” เฉิงซื่อชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อ “คู่มือพิชิตใจพี่สาว”