หนึ่งทุ่มตรง ลู่ซางหลิงกดเข้าไปในห้องถ่ายทอดสด
ในห้องถ่ายทอดสดแบ่งภาพออกเป็นหลายหน้าจอ นอกจากหน้าจอหลักแล้วยังมีภาพเฉพาะของทีมและภาพของผู้บรรยายด้วย
บนหน้าจอหลัก พิธีกรกำลังแนะนำธีมและกติกาโดยละเอียดของการแข่งขันเพื่อความบันเทิงในวันนี้
ลู่ซางหลิงได้ยินมาว่ามือของเฉิงซื่อบาดเจ็บ คืนนี้จึงไม่ได้ลงแข่ง แต่จะทำหน้าที่บรรยายการแข่งขันเท่านั้น
ลู่ซางหลิงจึงเปลี่ยนไปดูภาพจากกล้องผู้บรรยายทันที
เฉิงซื่อนั่งอยู่ทางซ้ายของโต๊ะบรรยาย เอนกายพิงพนักเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย ชุดทีมสีดำขับให้เขาดูเย็นชาและหล่อเหลา
สายตาของลู่ซางหลิงหยุดอยู่ที่เชือกหมวกสีชมพูของเขาสองวินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
หลังพิธีกรแนะนำทีมและผู้เข้าแข่งขันครบแล้ว การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นแค่การแข่งขันเพื่อความบันเทิง จุดประสงค์หลักคือเล่นสนุก ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่จึงพากันเล่นพิเรนทร์สารพัดเพื่อเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ชม
แน่นอนว่ามีผู้เข้าแข่งขันไม่น้อยฉวยโอกาสนี้อวดฝีมือด้วย
ไม่ต้องสนใจว่าจะสร้างความเสียหายได้เท่าไร ขอแค่ใช้ท่าต่อสู้ได้หวือหวาสวยงามก็พอ
เฉิงซื่อไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ามีอะไรให้บรรยาย ทุกคนก็แค่เล่นกันสนุก ๆ หรือจะให้เขาชมว่าท่านี้เท่แค่ไหนอย่างนั้นหรือ?
สู้ไปเดินเล่นในแผนที่กับพี่สาวไม่ดีกว่าหรือ
ไม่รู้ว่าคืนนี้พี่สาวกินอะไรไปบ้าง จู่ ๆ ก็คิดถึงขึ้นมาเสียแล้ว
เฉิงซื่อเผลอคิดเพลินไปชั่วขณะ ใจลอยไปไกลจนไม่ได้สนใจการแข่งขันเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ผู้บรรยายข้าง ๆ พูดกับเขา ก็ยังไม่ได้ยินสักคำ
ผู้บรรยายหญิงเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง
กว่าจะได้จัดให้นั่งบรรยายคู่กับเฉิงซื่อสักครั้ง แต่ไม่ว่าเธอจะชวนคุยอย่างไร เฉิงซื่อก็ทำท่าทางไม่ใส่ใจอยู่ตลอด