ฉีหลินรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ในลำคอ กลืนไม่ลงคายไม่ออกอยู่นาน
“อย่าลูบแล้ว”
ฉีหลินคว้าข้อมือหลู่ซางหลิงไว้ แล้วดึงมือที่กำลังซุกซนอยู่บนกล้ามท้องของเขาออกมาจากใต้เสื้อ
จากนั้นฉีหลินก็เบือนหน้าไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่พุ่งผ่านนอกหน้าต่าง
เห็นเขาโกรธ หลู่ซางหลิงก็ขยับเข้าใกล้ฉีหลินอีกนิดพร้อมรอยยิ้ม มือของนางยื่นเข้าไปอีกครั้งอย่างไม่ยอมอยู่นิ่ง
“ทำอะไรน่ะ ฉีหลินน้อย?”
ลมหายใจของฉีหลินสะดุด ใบหูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้น
ฉีหลินกดมือของหลู่ซางหลิงไว้ผ่านเนื้อผ้า น้ำเสียงแหบพร่า “ติดใจลวนลามข้าขึ้นมาแล้วหรือ?”
“ก็เราเป็นพี่น้องกันนี่นา ให้ข้าลูบหน่อยจะเป็นไรไป?”
ฉีหลินถูกน้ำเสียงชอบธรรมเต็มประดาของนางทำเอาหัวเราะด้วยความโมโห
“ข้ายังโกรธอยู่นะ! เจ้ามาลวนลามข้าแบบนี้เหมาะหรือ?”
“ทำไมจะไม่เหมาะล่ะ?” หลู่ซางหลิงกะพริบตา มือคืบขึ้นไปอีกนิดอย่างได้คืบจะเอาศอก ก่อนจะบีบเบา ๆ
ฉีหลินสูดลมหายใจเฮือก ดวงตาคู่หนึ่งจ้องหลู่ซางหลิงเขม็ง
“ข้าคงติดหนี้เจ้าไว้จริง ๆ”
“แน่นอนสิ ข้าเป็นพ่อเจ้านี่นา”
หลู่ซางหลิงยันตัวขึ้น พลิกกายคร่อมลงบนตักฉีหลิน แล้วใช้สองมือเกาะไหล่เขาไว้
ลมหายใจของฉีหลินชะงัก มือทั้งสองขยับไปประคองเอวอ่อนนุ่มของหลู่ซางหลิงไว้อย่างมั่นคงก่อนที่สติจะทันตามทัน ราวกับกลัวว่านางจะกระแทกเข้าให้
จนกระทั่งน้ำหนักของหลู่ซางหลิงทิ้งลงบนตักเขาทั้งหมดและนั่งมั่นคงแล้ว ฉีหลินถึงได้รู้ตัวช้ากว่าสติอยู่ครู่หนึ่งว่ากางเกงที่นางสวมสั้นเกินไปจริง ๆ