【หรวนอิ่งเซวียน: ฉีหลิน วันนั้นที่บาร์ข้ายังไม่ได้ทำความรู้จักกับสหายของเจ้าให้ดีเลย ข้าอยากเลี้ยงอาหารพวกท่านสักมื้อเพื่อขอบคุณให้เหมาะสม เจ้าช่วยถามทุกคนให้หน่อยได้หรือไม่ว่าว่างกันเมื่อไร? ข้าจะเป็นคนเลือกร้านเอง】
ตอนที่ได้รับข้อความนี้ ฉีหลินเพิ่งตื่นจากเตียง เขาจ้องดูอยู่สองวินาที แต่ไม่ได้รีบตอบ กลับออกจากหน้าต่างสนทนาแล้วกดเข้าไปในแชตที่ปักหมุดไว้แทน
【ตื่นหรือยัง】
ผ่านไปราวสองสามนาที ลู่ซางหลิงถึงค่อยตอบกลับมา:【อือ】
ฉีหลินเม้มปากยิ้ม กดปุ่มไมโครโฟนค้างไว้แล้วส่งข้อความเสียงกลับไปว่า “ตื่นแล้วก็ดี จะได้รู้ว่าเจ้าไม่ได้แอบนอนตื่นสายโดยไม่บอกข้า แบบนี้ข้าก็สบายใจแล้ว”
“เจ้าคนสารเลวนี่เพิ่งเช้าก็ชวนให้ด่าเสียแล้วหรือ?”
อีกด้านของหน้าจอ ลู่ซางหลิงส่งข้อความเสียงกลับมาเช่นกัน น้ำเสียงแหบพร่า เห็นได้ชัดว่าเพิ่งตื่น
“เช้า?” ฉีหลินพลิกตัวลงจากเตียง ก่อนกระชากม่านหน้าต่างเปิดออก “เที่ยงวันแล้วต่างหาก”
“ถ้าเมื่อคืนเจ้าไม่ลากข้าเล่นเกมจนดึก ข้าจะนอนถึงป่านนี้หรือ?”
“ก็เจ้าเองที่ต้านทานสิ่งยั่วยวนไม่ไหว”
“เห็นชัด ๆ ว่าใครบางคนอ้อนวอนให้ข้าเล่นด้วย”
ทั้งสองส่งข้อความเสียงโต้ตอบกันไปมาเช่นนี้ จนกระทั่งฉีหลินอาบน้ำล้างหน้าเสร็จและกำลังกินอาหารกลางวันที่ป้าจัดเตรียมไว้ให้ ถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตอบข้อความของหรวนอิ่งเซวียน
ฉีหลินกดเลือกข้อความนั้นค้างไว้ แล้วส่งต่อเข้าไปในกลุ่มห้าคนทั้งดุ้น
【เจ้าหมู: ใครนะ? หรวนอิ่งเซวียนหรือ?】
ฉีหลินตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า “อืม”