ขณะที่ทุกคนกำลังโอบไหล่กันเดินคุยว่าจะไปกินที่ไหน โทรศัพท์ในกระเป๋าของหลู่ซางหลิงก็สั่นขึ้นมา
นางหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นข้อความจากฉีหลิน
【เจ้าหมาน้อยฉีหลิน: ส่งตำแหน่งมา】
มีเพียงสองคำสั้น ๆ ทั้งยังส่งข้อความส่วนตัวมาให้นางโดยเฉพาะ
หลู่ซางหลิงเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ คนผู้นี้เพิ่งเดินออกไปไม่ถึงสองนาที ก็รีบร้อนเรียกให้นางส่งตำแหน่งเสียแล้ว ช่างประหลาดนัก
หลู่ซางหลิงตอบกลับไปอย่างไม่เกรงใจ【ป่วยก็ไปรักษา อย่าคิดว่าพวกเราจะหายตัวไปโผล่ตรงหน้าเจ้าได้สิ】
พอเห็นนางตอบกลับ ฉีหลินก็โทรมาทันที
หลู่ซางหลิงจงใจกดตัดสายไปสองครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ รับสาย แล้วเอ่ยปากด่าทันที “ป่วยหรือ?”
“ใช่ ข้าถึงได้มาหาเจ้าให้รักษาอยู่นี่ไง” ฉีหลินไม่โกรธ ทั้งยังหัวเราะเสียงต่ำอยู่ปลายสาย
“พี่ฉีโทรมาหรือ?” ผังป๋อหย่วนที่เดินอยู่ข้างหน้าหันมาถามเมื่อได้ยินเสียง
หลู่ซางหลิงเปิดลำโพง “ใช่ เจ้าคนโง่นั่นน่ะ”
“ด่าคนทั้งที ไม่คิดจะหลบข้าบ้างหรือ?”
“ข้าเคยปิดบังเวลาจะด่าใครเสียเมื่อไหร่?” หลู่ซางหลิงหัวเราะออกมา “อีกอย่าง ลูกหมาของข้า ข้าอยากด่าก็ด่า อยากตีก็ตี ไม่ใช่หรือ?”
“มีแต่เจ้านั่นแหละที่วางอำนาจราวกับเป็นบรรพบุรุษ” ฉีหลินหัวเราะตาม ก่อนถามนาง “พวกเจ้าตกลงกันได้หรือยังว่าจะกินอะไร?”
“ยังเลย” ผังป๋อหย่วนรับคำ ก่อนถามต่อ “ไม่งั้นไปกินปิ้งย่างเสียบไม้กันไหม?”
เฮ่อเหวยปฏิเสธ “อย่าเลย ร้านคราวก่อนสกปรก กินเสร็จข้าปวดท้องทั้งคืน”