“ทุกครั้งที่นางลองหยั่งเชิงแล้วขยับเข้ามาใกล้ เจ้าอยากคว้าตัวนางไว้ แต่นางกลับหนีไป”
ถานซวี่เอ่ยเสริมอย่างเนิบช้า ก่อนวางมีดกับส้อม แล้วหยิบผ้าเปียกมาเช็ดมืออย่างเป็นธรรมชาติ
จากนั้นก็เลื่อนมือลงไปใต้โต๊ะ
“แต่พอเจ้าเลิกไล่ตาม นางกลับไม่หนีอีก ยอมให้เจ้าจับแต่โดยดี”
นิ้วของถานซวี่คว้าข้อเท้าของหลู่ซางหลิงที่เลื่อนมาแนบชิดอีกครั้งได้อย่างแม่นยำ
เขาไม่ได้ออกแรง เพียงหยุดนิ่งชั่วขณะเพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง
“เพราะอย่างนั้น ข้าถึงชอบมาก” ถานซวี่กล่าวช้า ๆ นิ้วหัวแม่มือไล้แผ่วเบาบนผิวส่วนที่บางที่สุดด้านในข้อเท้าของหลู่ซางหลิง
ลมหายใจของหลู่ซางหลิงสะดุดไปหนึ่งวินาที
นางขยับหนี แต่ไม่สำเร็จ ถูกถานซวี่จับไว้แน่น
ซ่งโยวโยวถามต่อว่า “แล้วพี่ถานเลี้ยงแมวหรือไม่?”
“ตอนนี้ยังไม่มี” ถานซวี่ยิ้ม “แต่คงอีกไม่นาน”
เจิ้งฉงชีที่อยู่ข้าง ๆ ฉวยโอกาสจากหัวข้อนี้ รวบรวมความกล้าถามว่า “ซางหลิง เจ้าชอบสัตว์อะไร?”
“ข้าชอบลูกสุนัข”
หลู่ซางหลิงจ้องถานซวี่ตรง ๆ “ซื่อสัตย์ และรู้จักเจ้าของ”
ถานซวี่ไม่หลบตา สบสายตาหลู่ซางหลิงพร้อมคลี่ยิ้มบาง
“แต่ข้าชอบยิ่งกว่า...”
หลู่ซางหลิงเปลี่ยนเรื่องกลางคัน “ฝึกสุนัข”
ใต้โต๊ะถานซวี่ใช้นิ้วแตะข้อเท้าหลู่ซางหลิงเบา ๆ
“ถ้าชอบ เจ้าก็ฝึกเขาให้ดีได้”
【ข้ามาแอปเปิลแอปเปิลแล้ว: ไม่ไหวแล้ว ทำไมข้าฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ สองคนนี้กำลังพูดเป็นนัยถึงกันอยู่หรือเปล่า?】