“ข้ายอมชดใช้ตัวเองให้เจ้าได้”
ถานซวี่โน้มตัวลง ใช้สองมือยันขอบเปลทั้งสองข้าง กักหลู่ซางหลิงไว้ตรงกลาง
เปลเริ่มไกว หลู่ซางหลิงคว้าขอบเปลไว้โดยไม่รู้ตัว นางเงยหน้า แล้วสบเข้ากับดวงตาของถานซวี่ที่อยู่ใกล้เพียงคืบอย่างไม่ทันตั้งตัว
ปลายจมูกของทั้งคู่แทบสัมผัสกัน ขอเพียงถานซวี่ก้มลงอีกนิด ก็จะจูบริมฝีปากนางได้อย่างง่ายดาย
อากาศราวกับหยุดนิ่งไปในชั่วขณะนั้น
ในพื้นที่แคบ ๆ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันจนร้อนผ่าว บรรยากาศคลุมเครือถึงขีดสุด
หลู่ซางหลิงมองใบหน้าของถานซวี่จากด้านล่าง
มุมนี้เห็นแนวกรามของเขาคมชัด ลูกกระเดือกนูนขึ้นเล็กน้อย ก่อนขยับไหวเบา ๆ ท่ามกลางเงาแสงของดงมะพร้าว วาดเป็นเส้นโค้งที่ชวนให้ละสายตาไม่ได้
สายตาของถานซวี่จมลึกลงในดวงตาหลู่ซางหลิง ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำเจือรอยยิ้มบาง ๆ คล้ายกำลังหยอกเย้านางอย่างแผ่วเบา
“อาหลิง อยากจูบหรือไม่?” ถานซวี่เอ่ยถามเสียงเบา
ข้อความบนหน้าจอเลื่อนผ่านอย่างบ้าคลั่ง
【มี่จือซูต๋าต๋า: จูบเลย!!! จูบให้หนัก ๆ ไปเลย! อย่าลังเล!】
【มู่จ้างเฉิน: จะถามทำไม? ถานซวี่ บุกเข้าไปเลยสิ!】
【กู่ลู่ลู่: พูดได้ดีนี่ว่าจะชดใช้ตัวเองให้ นายนี่หาทางเอาเปรียบตัวเองอยู่ใช่ไหม】
【บ้านปลาหมึก: เรียกซางหลิงยังไม่พอ ตอนนี้เปลี่ยนมาเรียกอาหลิงแล้วหรือ? นายนี่คิดจะทำตัวพิเศษใช่ไหม】
【เอเยียร์ออฟกลูม: อาจารย์ถาน ถ้าขนาดนี้แล้วยังอดใจไหว คงเป็นเต่าศักดิ์สิทธิ์แล้วกระมัง】
【คืนนี้ไร้ฝน: อ๊าก ผู้ชายคนนี้กำลังยั่วยวนภรรยาของฉันแบบนี้เลย! เจ้าเล่ห์ลึกล้ำจนน่าทึ่ง!】
หลู่ซางหลิงไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองเขานิ่ง ๆ คล้ายยินยอม