“เถ้าแก่ มีลูกค้ามาใหม่สามคนสั่งหมูชุ่ยซัวเจ้าค่ะ” ยวนเหว่ยถือใบสั่งสามใบเดินเข้ามา ครั้นเห็นปลาคาร์ปน้ำส้มสายชูหวานอันงดงาม ดวงตาก็ถูกดึงดูดจนแทบละสายตาไม่ได้
“นี่คืออะไรหรือ งดงามเหลือเกิน!” นางสูดกลิ่นหอมหวานเปรี้ยวที่ลอยปะปนอยู่ในอากาศ แม้จะเจือกลิ่นเปรี้ยวอยู่เล็กน้อย แต่กลับยิ่งชวนให้อยากอาหาร
ดวงตาคู่หนึ่งของยวนเหว่ยกวาดมองไปทั่วเตาไฟ
ทุกครั้งที่คุณหนูทำของอร่อย นางมักแบ่งให้นางชิมคำหนึ่งเสมอ นางจึงได้ลิ้มรสเป็นคนแรกอยู่เป็นประจำ
ครานี้เจียงโม่ไม่ตามใจนาง เพียงงอนิ้วเคาะศีรษะนางเบา ๆ
“ตัวนี้กินไม่ได้ ไว้วันหลังข้าทำให้เจ้า”
ปลาทั้งตัวสมบูรณ์ถึงเพียงนี้ หากขาดหายไปสักส่วนย่อมเห็นได้ทันที จะทำให้เสียความงามไปมาก
ยวนเหว่ยไม่ได้ผิดหวัง นางประคองปลาคาร์ปน้ำส้มสายชูหวานไว้อย่างว่าง่าย พลางเดินออกไปพลางร้องเรียกเสียงดัง
“ปลาคาร์ปน้ำส้มสายชูหวานมาแล้วเจ้าค่า!”