ยวนเหว่ยชะงักงันไปครู่หนึ่ง มือที่กำลังยกจานจึงหยุดค้างตามไปด้วย
หานโยวมองปลาคาร์ปน้ำส้มสายชูหวานที่ถูกสกัดไว้กลางทาง ทั้งตัวแทบจะทรุด
เหตุใดแค่กำลังยกอาหารไปเสิร์ฟ ถึงมีคนมาชิงตัดหน้าเสียได้เล่า?
เขาหันไปมอง เห็นสตรีในชุดแดงเพลิงสวมมงกุฎหงส์และผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวยืนอยู่ตรงประตู
ให้ตายเถิด เจ้าสาวบ้านใดหนีออกมาจากงานแต่งกันนี่?
ฉู่อิงสวมชุดแดงราวเปลวเพลิง ยืนอยู่หน้าร้านอาหารประหนึ่งตะวันเจิดจ้า โดดเด่นโอ่อ่าและเป็นอิสระยิ่ง
นางจ้องปลาคาร์ปน้ำส้มสายชูหวานจานนั้น แล้วโบกมืออย่างองอาจ
“นี่ปลาอะไรหรือ ข้ารับไว้เอง!”
ยวนเหว่ยมองใต้เท้าเสิ่นที่นั่งรออยู่ด้านหน้า แล้วหันไปมองฉู่อิง
สัญชาตญาณบอกนางว่า คนทั้งสองนี้ล้วนมิใช่คนที่รับมือได้ง่าย
“คุณหนู ปลาตัวนี้แขกท่านนี้เป็นผู้สั่งไว้ ขอท่านรอสักครู่เถิด ข้าน้อยจะให้ห้องครัวทำให้ท่านใหม่เจ้าค่ะ” ยวนเหว่ยเอ่ยอย่างลำบากใจ