ยวนเหว่ยยกน้ำส้มสายชูจานหนึ่งมาให้ พร้อมเตือนหานโยวว่าอยากจิ้มแบบใดก็เลือกตามรสชาติที่ชอบได้
ยามหันกลับมา นางรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่ จึงแอบเหลือบไปดูเงียบ ๆ แล้วพบว่าเป็นเสิ่นเจิ้งเจ๋อ หัวใจพลันเต้นระรัวด้วยความประหม่า
ท่านผู้ใหญ่ผู้นี้จ้องนางทำไมกัน?
สายตาช่างคมกริบเหลือเกิน
ยังไม่ทันเข้าใกล้ห้องครัว ก็ได้ยินเสียงฉ่าดังขึ้นข้างหู เสียงน้ำมันในกระทะเดือดปุด ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ แล้วกลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อทอดก็ลอยโชยออกมา
กลิ่นนี้หอมยิ่งกว่าเสี่ยวหลงเปาเสียอีก ลอยจากห้องครัวกวาดผ่านโถงใหญ่ พุ่งออกจากประตูภัตตาคารสวนสวรรค์ ตรงไปยังถนนด้านนอก
เสี่ยวหลงเปาในมือหานโยวพลันหมดความหอมอร่อยไปเสียแล้ว
ยวนเหว่ยยิ้มกว้าง พลางแหวกม่านห้องครัวแล้วมุดเข้าไป
คุณหนูทำของอร่อยอีกแล้ว!
ชาวบ้านบนถนนต่างก็ได้กลิ่นหอมอันเย้ายวนนี้ พากันมองหาต้นตอ
“กลิ่นอะไรน่ะ หอมเหลือเกิน”
“เหมือนจะลอยมาจากร้านเล็ก ๆ ที่เพิ่งเปิดใหม่…”
“ไปดูกันเถอะ หอมขนาดนี้ ไม่รู้ต้องใส่น้ำมันมากเท่าไร”
หานโยวกลืนซาลาเปาในปากลงไป พอเห็นว่าเสิ่นเจิ้งเจ๋อไม่ได้สนใจทางนี้ ก็แอบย่องไปถึงหน้าห้องครัว