เจียงโม่ตักหมูชุ่ยซัวขึ้นจากกระทะสองจาน รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นยวนเหว่ยมา กำลังจะยกจานออกไป ทว่ายังไม่ทันก้าวพ้นห้องครัว ยวนเหว่ยก็พุ่งเข้ามาราวกับสายลม
“คุณหนู แย่แล้ว แย่แล้ว!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ใต้เท้าเสิ่นกับอัครชายาแห่งอ๋องฉินแย่งปลาตัวนั้นกัน แย่งกันจริง ๆ แล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงโม่เงียบไปครู่ใหญ่ “เจ้าว่าใครนะ?”
นางคงฟังผิดไปแน่
อัครชายาแห่งอ๋องฉินจะมาที่ร้านเล็ก ๆ เพิ่งเปิดใหม่ ไร้ชื่อเสียงของนางได้อย่างไร
ยวนเหว่ยพูดซ้ำอีกครั้ง
คราวนี้เจียงโม่จึงรู้สึกว่าเรื่องใหญ่แล้วจริง ๆ
อัครชายาแห่งอ๋องฉินทรงเกียรติสูงส่ง ตามหลักแล้วควรให้ความสำคัญกับชายาอ๋องก่อน แต่หากใต้เท้าเสิ่นไม่ยอมหลีกทาง วันหน้าพวกนางยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในเจียงโจว
“ไปถามใต้เท้าเสิ่นว่าเขายอมหลีกทางหรือไม่ หากไม่ยอม ก็ให้เป็นไปตามลำดับก่อนหลัง”
ยวนเหว่ยทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด