จางเอ้อร์ยังไม่ทันตั้งตัว เจ้าป่างก็พุ่งเข้าใส่แล้ว
พุ่งเข้าไปเหมือนวัวหนุ่มตาแดง กระแทกจางเอ้อร์ล้มลงกับพื้น แล้วคร่อมเขาไว้ ชูกำปั้นทุบระรัวเป็นชุดหมัดมั่ว
จางเอ้อร์ยังไม่ทันได้ร้อง เสียงก็ไม่ออก ใบหน้าโดนไปสามสี่หมัด จมูกปวดแสบ น้ำตาน้ำมูกไหลพรู ดวงตาเห็นแสงระยิบระยับ
“แกชอบยุแยงตะแคงรั่ว! แกชอบทำตัวแสบ เงินฉัน เงินฉัน!”
เจ้าป่างต่อยไปด่าไป เสียงแหบแห้ง น้ำตาก็ไหล ไม่รู้ว่าร้องไห้เพราะโมโหหรือเพราะถูกต่อย
ก่อนที่จางเอ้อร์จะตั้งสติได้ ก็มีคนวิ่งออกมาจากข้างๆ อีก
หนึ่งคน สองคน สามคน... คนที่ถูกเขาล่อลวงให้ถอนหุ้นเมื่อคราวก่อน ไม่ได้มีแค่เจ้าป่างคนเดียว
คนพวกนั้นที่วันนี้ยืนอยู่ในลานบ้าน มองดูคนอื่นขนเงินเป็นปึกๆ กลับไป ความเสียใจ ความโกรธ ในใจล้วนกลายเป็นไฟแค้น
ไฟนี้แผดเผามาทั้งคืน จนลูกตาแดงก่ำ
ตอนนี้พอมีคนนำ ระเบิดออกมาทันที
“ไอ้เหี้ยจางเอ้อร์! แกพูดกับฉันว่ายังไงตอนนั้น? แกบอกว่าโรงเรือนปลูกผักขาดทุน! แกบอกว่าลู่เหวย์หลอกลวง!”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถีบเข้าเต็มกลางหลังจางเอ้อร์ รอยเปื้อนดินที่พื้นรองเท้าติดเป็นรอยชัดเจน
“ใช่แล้ว! แกยังบอกอีกว่าถ้าฉันได้กำไร แกจะกลับชื่อจางให้ฉันดู แกกลับให้ฉันสิ!” ป้าอ้วนอีกคนเบียดไม่เข้าไป ยืนเขย่งเท้าตะโกนอยู่นอกกลุ่มคน ในมือยังกำเมล็ดแตงโมอยู่หนึ่งกำ กัดดังกรุบกรอบ เปลือกเมล็ดแตงโมถ่มลงพื้นเต็มไปหมด
“ตบแก! ตบไอ้ตัวแส่!” ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมาหนึ่งประโยค ฝูงชนยิ่งฮึกเหิมกว่าเดิม