ลู่เหวย์กระแอมเสียงหนึ่ง เอ่ยปากขึ้น เสียงไม่ดัง แต่ในห้องเงียบ ทุกถ้อยคำชัดเจนแจ่มแจ้ง
“วันนี้เรียกพวกนายมา เรื่องเดียว——แบ่งเงิน
ครึ่งปีมานี้ ทุกคนตื่นแต่เช้ามืด หนาวจนตัวสั่นเหมือนหมาตกน้ำ ไม่ได้ทุกข์ยากมาน้อย
วันนี้สหกรณ์ของเราแบ่งผลกำไรครั้งแรก จะแจกเงินที่ควรแจกให้คนละส่วน ให้ทุกคนได้ฉลองปีใหม่ดี ๆ”
เขาหยุดไปชั่วขณะ สายตากวาดไปรอบห้อง “อีกอย่าง ก็ขอให้เพื่อนบ้านทุกคนเป็นพยาน บัญชีสหกรณ์ของเราเปิดเผยโปร่งใส ควรได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น ไม่มีขาดแม้แต่เฟินเดียว แล้วก็ไม่มีเกินแม้แต่เฟินเดียว”
เขาหยุดอีกครั้ง เสริมอีกประโยค น้ำเสียงไม่หนักหนา แต่มีนัยแฝงคมกริบ
“กฎการประชุมผมขอพูดให้ชัดก่อน ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามพูดแทรก มีความเห็นรอให้แบ่งเสร็จแล้วค่อยเสนอ
ใครก่อกวน อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้า เชิญออกไป”
ไม่มีใครส่งเสียง
แม้แต่จางเอ้อร์ยังสงบเสงี่ยม ยืนอยู่ตรงประตู หดคอ ลูกตากลอกไปมา ปากปิดสนิทแน่นหนา
“คนแรก เถียนกั๋วเฟิง” ลู่เหวย์หยิบบัญชีขึ้นจากโต๊ะ อ่านชื่อ แล้วกวักมือไปทางฝูงชน
เถียนกั๋วเฟิงตะลึงไปครู่หนึ่ง เหมือนยังตั้งสติไม่ได้
คนข้าง ๆ ผลักเขาทีหนึ่ง เขาถึงเบียดออกมาจากกลุ่มคน ขาค่อนข้างอ่อน เดินไม่ค่อยถนัด
เขายืนตรงหน้าลู่เหวย์ มือทั้งสองถูไถไปมาบนขากางเกง ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
“น้าเถียนกั๋วเฟิง บ้านน้าลงหุ้นด้วยที่นา 2 หมู่ ถือหุ้นร้อยละ 2.1”
ลู่เหวย์นับแบงก์ 3 ปึกออกจากกองเงิน แล้วเพิ่มแบงก์ย่อยอีก 2-3 ใบ เรียงเป็นระเบียบ ยื่นส่งให้
“รวมทั้งหมด 32,940 เหมา 6 เฟิน น้านับดู”
มือที่รับเงินของเถียนกั๋วเฟิงสั่นเทา