ลู่เหวย์เองก็พยายามหว่านเมล็ดอยู่หลายวัน หลังจากนั้นก็กลับมาที่ฝั่งปี 88
เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหวย์ยังไม่ทันตื่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
เขาพลิกตัว ขยี้ตา "ใครน่ะ?"
ข้างนอกเคาะอีกสองที เสียงหลี่เหิงลอดผ่านบานประตูมา "น้องชาย ฉันเอง ตื่นหรือยัง? ฉันมีธุระนิดหน่อย"
ลู่เหวย์ตอบรับอย่างมึนงง เปิดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง ขยี้หน้า แล้วใส่เสื้อผ้าชั้นในไปเปิดประตู
หลี่เหิงยืนอยู่หน้าประตู ใส่ชุดทำงานผ้าฝ้ายสีกรมท่า ปกเสื้อเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง ผมถูกลมหนาวจากโรงงานพัดจนยุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
ลู่เหวย์พูดอย่างจนใจ "พี่ มาเช้าขนาดนี้ มีอะไรหรือ?"
"นี่เช้าแล้วหรือ? เก้าโมงแล้ว คนงานทำงานกันไปตั้งนานแล้ว
ฉันได้ยินว่าเธอกับท่านลุงมา ก็เลยแวะมาดู"
เขาพูดพลางกวาดตามองในห้อง เห็นผ้าห่มยังไม่ได้พับ ผ้าขนหนูพาดบนพนักเก้าอี้ บนโต๊ะมีน้ำเย็นชืดเหลืออยู่ครึ่งแก้ว
"ท่านลุงฉันล่ะ? ไม่อยู่กับเธอหรือ?"
ลู่เหวย์หาวหวอด ขยี้ตา "พ่อฉันอยู่เฉยไม่ได้ เช้าตรู่ก็ไปโรงงานแล้ว บอกว่าจะไปช่วยคนงานทำงาน ฉันห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง"
หลี่เหิงฟังแล้วหัวเราะ "ดีเหมือนกัน ฉันมีเรื่องอื่นจะคุยกับเธอด้วย"
เขาเอนตัวพิงกรอบประตู ถอดหมวกออกมาเล่นพลิกไปมา
"ใกล้จะตรุษจีนแล้ว ฉันอยากถามเธอว่า นอกจากเงินเดือนแล้ว เราควรแจกของปีใหม่ให้คนงานไหม?
ฉันเห็นโรงงานอื่นเขาก็แจกกันนะ ข้าวสาร น้ำมันอะไรพวกนั้น เราควรแจกบ้างไหม?"
ลู่เหวย์ฟังแล้วไม่ลังเล ตอบตรงๆ "ต้องถามด้วยหรือ? แจกแน่นอนอยู่แล้ว
ปีนี้โรงงานเรากำไรดี คนงานทำงานมาทั้งปี จะให้พวกเขากลับบ้านมือเปล่าได้ยังไง"