พูดตามตรง ในยุคนี้ การปฏิรูปและเปิดประเทศเพิ่งเริ่มต้น อนาคตจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้
ทุกอย่างต้องคลำทางไปข้างหน้า นี่คือเส้นทางที่ไม่มีใครเคยเดินมาก่อน ไม่มีใครกล้าตบอกรับประกันว่าผืนแผ่นดินนี้จะเปลี่ยนเป็นเช่นไรในภายหน้า
เมื่อหนทางข้างหน้าไม่ชัดเจน ใครจะกล้าทุ่มเงินลงไปอย่างบ้าคลั่ง
30 ล้าน หากเป็นในปี 1988 จะอยู่ที่ประเทศไหนก็นับเป็นตัวเลขทางดาราศาสตร์
ทุ่มเงินมากมายขนาดนี้ ยังต้องถูกแบ่งส่วนแบ่งไปให้คนอื่น ภายภาคหน้าจะทำอะไรก็ต้องมองหน้าคนอื่น ถูกจำกัดสารพัด
ใครจะยอมเป็นแกะโง่แบบนั้น?
แม้แต่นายหน้าเองที่ยืนอยู่บนเวที ใจก็เริ่มเต้นโครมคราม
มือที่กำค้อนเคาะประมูลชุ่มเหงื่อเล็กน้อย สายตากวาดมองลงไปด้านล่างรอบแล้วรอบเล่า เห็นแต่ส่ายหน้า เบะปาก กระซิบกระซาบ
เขาแอบถอนหายใจ เตรียมประกาศว่าที่ดินผืนนี้ขายไม่ออก
ทันใดนั้นเอง—
"30 ล้าน"
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านล่าง ไม่ดัง แต่มั่นคงเหมือนมีคนโยนก้อนหินลงสู่ผิวน้ำที่ราบเรียบ
ทั้งห้องเงียบกริบในพริบตา
ทุกคนหันขวับไปมองต้นเสียง—ที่นั่งหมายเลข 37 ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ สวมเสื้อแจ็กเก็ตธรรมดา ข้างๆ มีหญิงสาวผมแกละนั่งอยู่
เขาถือป้ายประมูลในมือ สีหน้าไร้อารมณ์ คล้ายเพิ่งซื้อผักกาดขาวหัวหนึ่งในตลาดผัก
"ตูม—" ทั้งห้องระเบิดเสียงดังลั่น