ชายวัยกลางคนหันกลับมามองลู่เหวย์แวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ คงคาดไม่ถึงว่าหนุ่มคนนี้จะประมูล เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชูป้ายขึ้นอีก
“หกล้านเจ็ดแสน!”
ลู่เหวย์ไม่รอให้เขาวางมือลง รีบชูตามทันที “หกล้านแปดแสน”
น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังบอกว่า “ขอก๋วยเตี๋ยวชามนึง”
หานหนิงที่อยู่ข้างๆ ตะลึงงัน มองลู่เหวย์ด้วยสีหน้าเหม่อลอย
หกล้านกว่าอย่างนั้นหรือ? ผู้ชายของตัวเองรวยขนาดนี้เลย? เขาหาเงินมาได้ยังไง? ไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรนะ?
ในใจหานหนิงพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ลู่เหวย์มีเงินเท่าไหร่เธอไม่สนใจ สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือลู่เหวย์จะปลอดภัยและอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดได้หรือไม่
ชายวัยกลางคนจ้องมองลู่เหวย์อยู่หลายวินาที ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ป้ายในมือยกขึ้นแล้วก็วางลง วางแล้วก็ยกขึ้นอีก สุดท้ายก็วางลง
เขาส่ายหัว พิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว แล้วยอมแพ้
ผู้ดำเนินการประมูลกวาดตามองทั่วห้อง เงียบไปสองสามวินาที ไม่เห็นใครยกป้ายอีก จึงยกค้อนประมูลขึ้น แล้วฟาดลง
“ตุบ——ปิดการขาย! หมายเลข 37 หกล้านแปดแสน ยินดีด้วยที่คว้าพื้นที่ทองห้าสิบหมู่ทางทิศใต้ของเขากวาง”
ลู่เหวย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก้อนหินในใจร่วงหล่นลงพื้น
เขาวางป้ายลง เอนหลังพิงพนัก ริมฝีปากค่อยๆ ฉีกยิ้ม