ยุ่งติดต่อกันหนึ่งสัปดาห์ ต้นกล้าในโรงเรือนกว่าร้อยหลังก็ปลูกลงดินจนหมดในที่สุด
ในโรงเรือนแขวนเครื่องมือสารพัดชนิด เทอร์โมมิเตอร์ ไฮโกรมิเตอร์ เครื่องวัดค่ากรดด่างดิน แขวนเรียงรายเป็นแถวเหนือแปลงเพาะ
ทุกเช้าสิ่งแรกที่ทำคือเดินดูทีละโรง อุณหภูมิสูงก็ระบายลม ความชื้นมากก็ลดความชื้น ดูแลอย่างดีเกินกว่าดูแลหญิงหลังคลอดเสียอีก
ของพวกนี้ลู่เหวย์สอนให้ชาวบ้านในสหกรณ์ดูกันหมดแล้ว ปกติทุกคนผลัดเวรกันดูแล จะมีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
ต้นกล้าแตงกวาชุดแรกที่ปลูกลงไป เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ก็พุ่งสูงขึ้นมาตั้งศอกกว่า
ลำต้นหนาเท่าตะเกียบ เขียวจนเกือบดำ ใบใหญ่เท่าฝ่ามือ หนาเตอะ จับแล้วรู้สึกอวบอิ่ม
พวกเราหมอบอยู่ข้างแปลงเพาะ ลูกตาถลนโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“โอ๊ยแม่เจ้า ผักเรานี่โตดีเกินไปแล้ว!” เถียนกั๋วเฟิงยื่นนิ้วเทียบความสูงของต้นกล้า แล้วก็วัดกับฝ่ามือตัวเอง ส่ายหัวพลางทำเสียงจึ๊จึ๊ “ปีก่อนๆ ในสวนก็ปลูกไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นโตอัศจรรย์ขนาดนี้ เพิ่งกี่วันเอง? วันละอย่างกับถูกเป่าลม”