ตอนที่ลู่เหวย์ไปส่งหลานชุนเยี่ยนที่เมืองปิงเฉิง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ไฟถนนใต้ตึกสลัว ๆ ส่องลงบนหิมะบาง ๆ บนพื้น อาบด้วยแสงนวลตาอุ่น ๆ
ลู่เหวย์ดับเครื่องแล้ว แต่ยังไม่รีบลงจากรถ หลานชุนเยี่ยนเองก็ไม่ขยับ ทั้งคู่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น ฮีตเตอร์ในรถยังไม่คลายความร้อน อบอุ่นจนคนรู้สึกขี้เกียจ
"ขึ้นไปเถอะ" ลู่เหวย์เอียงคอมองเธอ
หลานชุนเยี่ยนถอดถุงมือออก ม้วนเป็นก้อนกำไว้ในมือ ก้มหน้าลง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก "พี่โจวหย่า... ท้องโตแค่ไหนแล้วคะ"
"ใกล้เจ็ดเดือนแล้ว กลมปุ๊กเลย มองดูเหมือนยัดแตงโมไว้ในท้อง" ลู่เหวย์ทำท่าประกอบ น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม
หลานชุนเยี่ยนส่งเสียง"อือ" เบา ๆ แล้วก็เงียบไปอีก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงผลักประตูรถ ลมหนาวพัดกรูเข้ามา เธอย่อคอลง ตอนลงรถเหลียวหลังมองลู่เหวย์แวบหนึ่ง ริมฝีปากขยักเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็กลืนกลับลงไป
ลู่เหวย์เองก็ลงจากรถ ปิดประตูให้เรียบร้อย ทั้งคู่เดินขึ้นตึกตามกันไป
ในห้องเปิดฮีตเตอร์อุ่นเต็มที่ พอเข้ามาไอร้อนก็ปะทะหน้า โจวหย่านั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา ท้องที่โตจนชุดอยู่บ้านรัดแน่น มือหนึ่งวางบนท้อง อีกมือถือรีโมต กดเปลี่ยนช่องไปมาอย่างไม่มีกะจิตกะใจ
หลิวกุ้ยฟางกำลังง่วนอยู่ในครัว เสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดังกรุ๊งกริ๊ง คละเคล้ากับกลิ่นหอมของต้นหอมเจียวน้ำมัน ลอยอบอวลไปทั่วห้อง
พอเห็นหลานชุนเยี่ยนเดินเข้ามา โจวหย่าตาเป็นประกาย ยันพนักโซฟาพยุงตัวลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ราวกับกลัวไปกระทบอะไร
เธอเดินเข้ามาจับมือหลานชุนเยี่ยน มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดยิ้ม ๆ "เหยี่ยนจื่อของพี่ ในที่สุดก็กลับมาแล้วนะ ผอมลง ผอมลงอีกแล้ว กินข้าวไม่ค่อยดีหรือไง"
หลานชุนเยี่ยนส่ายหน้า มุมปากยกยิ้ม เหลียวไปค้อนลู่เหวย์แวบหนึ่ง "ก็เพราะเขานั่นแหละ ไม่งั้นฉันกลับมาตั้งนานแล้ว พี่โจวหย่า ท้องพี่ใหญ่จังเลยนะคะ ไม่ใช่แฝดใช่ไหม"
โจวหย่าหัวเราะหึ ๆ ลูบท้อง "ฮ่า ๆ ๆ ยัยหนูจอมแก่นเอ๊ย ปากหวานจริงเชียว"