บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ควรจะขี้ขลาดต่อหน้าลู่เหวย์ จางเอ้อร์จึงยืดคอที่ห่ออยู่ขึ้น ตั้งไหล่ที่ตกให้ตรง แล้วยิงฟันยิ้มให้ลู่เหวย์
“เสี่ยวเหวย์เอ๋ย คราวก่อนต้องขอบใจเธอมาก ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันกับหลี่เจี้ยนกั๋วคงจบเห่แล้ว”
ลู่เหวย์โบกมือ ไม่ได้ใส่ใจ
“พูดอย่างนี้ก็เห็นห่างเกินไปแล้ว เราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ตอนนั้นฉันติดอยู่ในภูเขา พวกเธอก็ไปตามหาฉันไม่ใช่หรือ”
คำพูดนี้ทั้งสุภาพและเป็นความจริง ตอนนั้นเขาติดอยู่ในภูเขา ชาวบ้านไปกันหลายคน จางเอ้อร์กับหลี่เจี้ยนกั๋วก็ไปด้วย ไม่ว่าปกติจะไม่ค่อยมีใครอยากคบหาสักแค่ไหน แต่ตอนนั้นไม่ได้ลังเลเลย
ซูหงหลินเจ้าของร้านขายของชำฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์ พูดแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้อง เราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ต้องสามัคคีกัน ดูสิใครจะยังกล้ารังแกพวกเราอีก
เสี่ยวเหวย์เอ๋ย เธอจะซื้ออะไรหน่อยไหม”
ลู่เหวย์ล้วงเงินเหมาสองใบออกจากกระเป๋า ยื่นให้ “ลุงหงหลิน ตักซีอิ๊วให้ฉันชั่งหน่อย”
ซูหงหลินรับเงิน เดินไปหยิบกระบวยไม้ไผ่ที่เก็บไว้ใต้เคาน์เตอร์ เปิดฝาโอ่งซีอิ๊ว กลิ่นหอมของซีอิ๊วก็ลอยพุ่งออกมา
เขาตักมาเต็มกระบวย จ่อตรงปากขวด ค่อย ๆ รินลงไป ไม่หกสักหยด เต็มขวดแล้วปิดฝา เอาผ้าสะอาดเช็ดรอบขวดให้แห้ง แล้วยื่นให้