“แม่จ๋า ดูเกี๊ยวที่หนูห่อสิ สวยไหมจ๊ะ?” ลู่เหวินฮุ่ยยื่นสิ่งที่มือนางบีบปั้นจนพิกลพิการให้แม่ดู ราวกับถวายสมบัติล้ำค่า ใบหน้าเล็กๆ ยังเปื้อนแป้งขาวอยู่เลย
หลิวกุ้ยฟางเหลือบมองสิ่งที่ลูกสาวเรียกว่า ‘เกี๊ยว’ แค่นหนึ่ง แล้วเบะปากอย่างรังเกียจ “นี่เธอว่าเป็นเกี๊ยวรึ? ฉันเอารักแร้หนีบยังดีกว่าที่เธอห่ออีก วางลงเร็วเข้า อย่ามาทำแป้งขาวของฉันเสียของ”
เด็กน้อยเบะปาก คิดว่าแม่ไม่มีรสนิยม แล้ววิ่งไปหาโจวหย่า “พี่สะใภ้จ๋า พี่สะใภ้ ดูเกี๊ยวที่หนูห่อสิ สวยไหมจ๊ะ?”
ลู่เหวย์เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปขวางเด็กน้อยไว้ “คุณหนูน้อยจอมซน อยู่ห่างๆ พี่สะใภ้หน่อย ระวังไปโดนท้องนางนะ”
โจวหย่าหัวเราะร่วน “ไม่เป็นไรหรอกเธอ หนูเหวินฮุ่ยของเราฉลาดจะตาย เกี๊ยวที่ห่อก็สวยน่ารักดี”
ลู่เหวินฮุ่ยได้รับคำชมก็ดีใจจนดวงตาหยีเป็นเส้นตรง
“พี่สะใภ้ดีที่สุดเลย งั้นเกี๊ยวนี้ให้พี่สะใภ้กินนะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวหย่าชะงักค้างทันที
“ฮ่าๆๆๆๆ…” ลู่เหวย์หัวเราะร่วนอย่างชอบใจที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน
ครอบครัวหนึ่งดูการแสดงช่วงตรุษจีนไปพลางห่อเกี๊ยวไปพลาง
พอกินเกี๊ยวเสร็จก็ถึงเวลาเที่ยงคืนสำหรับไหว้เทพเจ้าแห่งโชคลาภ
ลู่เหวย์กับคุณพ่อถือประทัดและดอกไม้ไฟลงไปจุดข้างล่าง
จุดเสร็จแล้ว ลู่ต้าไห่ก็เม้มปาก “ปีนี้จุดเยอะกว่าทุกปี แต่ทำไมรู้สึกไม่ค่อยมันส์เลยวะ?”