ลู่เหวย์หัวเราะพรืด "เธออายุเท่าไหร่กัน ตัวเองยังเป็นเด็กอยู่เลย จะมีลูกได้ยังไง"
สวีลี่ลี่หน้าแดง งึมงำเบาๆ "แม่ฉันมีฉันตอนอายุ 16 ฉันพ้นปีใหม่ก็ 20 แล้วนะ"
ลู่เหวย์อึ้งไปชั่วขณะ ใช่สินะ เผลอแป๊บเดียวก็ 20 กันแล้ว พวกเขาโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ
ลู่เหวย์อุ้มสวีลี่ลี่นั่งลงบนโซฟา ให้เธอหันหน้าเข้าหาตัวเอง มองเธออย่างจริงจัง
"เธอแน่ใจนะ จะไม่เสียใจทีหลัง"
สวีลี่ลี่ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "ไม่เสียใจ ความฝันของฉันคือการมีลูกให้คุณ"
ลู่เหวย์นิ่งไป ใครกันจะมีความฝันเป็นเรื่องมีลูก
แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ ทำไมใจมันพองฟูยังไงก็ไม่รู้
"ก็ได้ ฉันน่ะชอบช่วยเหลือคนอื่นที่สุดแล้ว ฉันจะช่วยเธอทำความฝันให้เป็นจริง"
สวีลี่ลี่: ...อยู่ๆ ก็อยากตีใครสักคนขึ้นมาเฉยเลย
ลู่เหวย์อยู่ที่บ้านหนึ่งวันหนึ่งคืน เช้าวันที่สองถึงจากไป
นอกจากกินกับนอน ก็เอาแต่ช่วยสวีลี่ลี่ทำฝันให้เป็นจริง
เช้าวันที่สอง ลู่เหวย์กินข้าวเช้าเสร็จ ท่ามกลางสายตาอาลัยของสวีลี่ลี่ ก็ออกจากบ้านไป
พอพ้นปากหมู่บ้าน ก็หายวับไปตรงนั้นทันที ปรากฏตัวอีกทีก็มาอยู่ในเมืองแล้ว
ถึงในเมือง ลู่เหวย์แวะซื้อกระป๋องผลไม้สองกระป๋องกับเหล้าตรงร้านขายของชำริมทาง แล้วก็ชั่งขนมอีกสองตำลึง
เขาหิ้วของ เดินเข้าหมู่บ้านจัดสรรของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองอย่างคล่องแคล่ว ขึ้นบันไดไป
มาถึงหน้าประตูบ้านหานหนิง ยกมือเคาะประตู