ลู่เหวย์นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เขาฟังคำพูดของหลานชุนเยี่ยนแล้วรู้สึกปวดหนึบในใจขึ้นมาเป็นระลอก ๆ
ใช่มั้ยล่ะ เวยเวยเป็นเด็กสาวที่รู้ความขนาดนั้น
ช่วงไม่กี่เดือนที่เขารู้จักเธอมา เห็นเธอยิ้มก็อ่อนโยนและเข้มแข็งเสมอ
เขาอ้าปากจะพูดคำปลอบใจ แต่ขยับปากไปมาหลายทีก็ไม่มีคำไหนหลุดออกมาเลย
จะให้พูดอะไรดีล่ะ? พูดว่า "คุณแม่อย่ากังวลเลย ผมมีวิธี" งั้นเหรอ?
หรือ "เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง"? คำพูดแบบนั้นก็ไม่มีใครเชื่อหรอก
ในรถเงียบลง
มีเพียงเสียงสะอื้นของหลานชุนเยี่ยนที่ไม่ขาดระยะ
ทิวทัศน์ถนนนอกหน้าต่างเลื่อนผ่านไป ตึกสูง สะพานลอย ป้ายโฆษณา ผู้คน ทุกอย่างเหมือนเคย คึกคัก วุ่นวาย เป็นกิจวัตร
ไม่มีใครรู้ว่าในรถคันนี้มีแม่ที่ร้องไห้เป็นตาน้ำตาแตกกับผู้ชายที่เต็มไปด้วยเรื่องหนักอกแล้วพูดไม่ออกนั่งอยู่
รถเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถของโรงพยาบาล
หลานชุนเยี่ยนปาดหน้าเป็นครั้งสุดท้าย สูดลมหายใจลึกเหมือนอยากจะกดความเศร้าทั้งหมดกลับเข้าไปในท้อง
เธอหยิบทิชชู่เปียกจากกระเป๋า ใช้กล้องหน้าโทรศัพท์เช็ดคราบน้ำตาและเครื่องสำอางที่เลอะบนหน้า แล้วคีบปอยผมสีฉูดฉาดที่หลุดลงมาไปทัดหู เม้มริมฝีปากแน่น ให้สีหน้าดูปกติขึ้นบ้าง