จะว่าไงดีล่ะ ผู้หญิงคนนั้น อายุประมาณสี่ห้าสิบได้ ใส่ชุดหนังทั้งตัว แถมยังห้อยโซ่เหล็กประดับตามตัว เดินทีเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
ที่เด่นเลยคือทรงผม ย้อมไว้หลายสี หัวบนสุดเป็นม่วง ไล่เฉดลงมาเป็นชมพู ตรงขมับดึงไฮไลท์สีฟ้าแซมไว้สองสามเส้น รวบหางม้าสูง ปลายหางม้าหนีบกิ๊บวิบวับ กิ๊บพลาสติกแบบที่ฝังเพชรเทียม
เสื้อแจ็กเก็ตหนังข้างในใส่เสื้อยืดสีส้มสด ปักลายแมวการ์ตูน ลายซักจนเริ่มแตก
เท้าใส่รองเท้าผ้าใบสีชมพู เชือกรองเท้าเขียวนีออน แต่ซักไม่ค่อยสะอาด
ท่าเดินของเธอดูคล่องแคล่วดี ก้าวฉับๆ ถุงผ้าแคนวาสแกว่งอยู่ข้างขาไปมา
สมองลู่เหวย์ดัง "อื้อ" ไปชั่วขณะ ช็อตไปนิดนึง
นี่แม่ของหลานเวยเวยเหรอ?
นี่มัน... แนวจริงจังไปมั้ง?
ลองนึกภาพผู้หญิงอายุสี่ห้าสิบ แต่งตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นแนวชะมัด แถบยืนอยู่ทางออกสถานีรถไฟ หัวหลากสีสันดู น่าตื่นตาตื่นใจไหมล่ะ?
ลู่เหวย์อ้าปากค้าง นึกไม่ออกชั่วขณะว่าควรทำสีหน้ายังไง ภาพจินตนาการทั้งหมดเกี่ยวกับชื่อ "หลานชุนเยี่ยน" ในหัวเขา แตกสลายไม่เหลือซากในตอนนี้