หลานเวยเวยมองดูเธอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย เผยรอยยิ้มจางๆ
ในรอยยิ้มนั้นมีความรู้สึกขอบคุณ มีความจนใจ และยังมีความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจเอ่ยออกมา
“แม่คะ หนูเป็นมะเร็งตับอ่อน” เสียงของเธอสงบนิ่ง เรียบเฉยเหมือนกำลังพูดเรื่องของคนอื่น “ระยะสุดท้ายค่ะ รักษาไม่หาย ใครในโลกนี้ก็รักษาไม่หาย”
เธอหยุดไปชั่วขณะ สายตาเลื่อนจากใบหน้าของแม่ขึ้นไปบนเพดาน มองดวงไฟสีขาวซีดเซียวดวงนั้น
“หนูไม่อยากทนทุกข์แล้วค่ะ คีโม ฉายแสง ผ่าตัด... พวกนั้นมันทรมานเกินไป และก็รักษาไม่หายด้วย
หนูคิดว่า... ในช่วงเวลาสุดท้ายที่เหลืออยู่นี้ อยากมีชีวิตอยู่อย่างมีศักดิ์ศรี อยากทำอะไรที่ยังไม่ได้ทำ ไปที่ไหนที่ยังไม่เคยไป...”
เสียงของเธอค่อยๆ เบาลง จนคำสุดท้ายแทบจะไม่ได้ยิน
ริมฝีปากของหลานชุนเยี่ยนสั่นระริก เธอกัดฟัน กลั้นความร้องไห้ที่กำลังจะทะลักออกมาอย่างสุดกำลัง
หลานชุนเยี่ยนอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกหลานเวยเวยยกมือขึ้นมาโบกห้าม
“วันมะรืนก็จะฉลองปีใหม่แล้ว” หลานเวยเวยพูด พลางมองไปที่ใบหน้าแม่ ดวงตาคู่ที่ดูโตผิดปกติเพราะความเจ็บป่วย มีประกายแห่งความหวังเล็กน้อย “หนูอยากกลับบ้าน กลับบ้าน... ฉลองปีใหม่กับทุกคนให้ดีๆ สักครั้ง”